Riaru de Reberu Age Shitara Hobo Chitona Jinsei ni Natta
Chapter
3: And at the Park…..
“คุณต้องการที่จะเพิ่มเลเวลหรือไม่?”
“คุณกำลังพูดว่าเพิ่มเลเวลงั้นหรอ?”
“ใช่แล้ว อ่า นายคงจะไม่เข้าใจมันสินะ
‘เพิ่มเลเวล’ ก็คือ
ก็รู้จักกันดีในชื่อเลเวลอัพหรือเอาให้ง่ายขึ้น เมื่อคุณได้รับแต้มค่าประสบการณ์ที่เพียงพอโดยการทำหลายๆสิ่งตามคำสั่งในพื้นที่เพื่อเพิ่มละ--”
“นั่นเป็นคำอธิบายที่ซับซ้อนยุ่งยากมากและแม้ว่ามันยากที่จะเข้าใจ
แต่ใช่ว่าฉันจะไม่ชอบมันแต่อย่างใด”
เขาเอามือข้างหนึ่งไปด้านหน้าและถูไปที่ขมับ
ในขณะนั้นเขาไม่รู้จริงๆว่าจะตอบสนองต่อสถานการณ์ที่เพิ่งเกิดต่อหน้าเขาอย่างไงดี
สำหรับตอนนี้ ขอฉันหยิกแก้มตัวเองซะหน่อย
“อือ มันเจ็บ”
“เป็นอะไรไป ไทโยวจังยังคงเป็นเลเวล 1 ดังนั้นแม้ว่าคุณจะหยิกแก้มตัวเองคุณก็ไม่ได้รับแต้มค่าประสบการณ์สักนิดหรอกนะรู้ใหม?~”
“ผมรู้ว่าการทำสิ่งอย่างนี้ไม่ได้เพิ่มค่าประสบการณ์.....คำถามที่ดีกว่าคือ
เธอ เธอเป็นอะไรกันแน่?”
“ฉัน? ฉันคือ Level Fairy ชื่อของฉันคือเฮร่า(Hera) อ้า แค่ให้คุณรู้ว่าฉ้นคือ แฟรี่เลเวลก็พอแล้ว ไม่ใช่เทพเลเวล นอกจากนี้
อย่าได้มีความคิดที่จะแกล้งทำเรื่องลามกกับฉันเข้าใจม้าย~?”
“โทษที ผมยังอายุไม่ถึง 18 ปี ดังนั้นผมไม่เข้าใจเนื้อหาแบบนั้น”
ไทโยวมีดวงตาที่ห่างไกลมาก
ตรงกันข้ามกับคำพูดเขาใจของเขายังคงเต็มไปด้วยแผลเก่าที่ไม่สามารถทำให้หญิงสาวนักดาบเลเวลตันได้
“นั่นมันจริงหรอ?
อย่างไรก็ตามฉันรู้สีกดีใจนะที่คุณไม่ได้เล่นตุกติกอะไรกับ—muah!” (muah=“ฉัน”พูดแบบน่ารักที่สุด)
ไทโยวคว้าไปที่เฮร่าและเริ่มจะจับไททั่วร่างกายของเธอ
“นายกำลังทำอะไรน่ะ?! ไม่ใช่ว่านายสัญญาแล้วว่าจะไม่ทำเรื่องลามกหรอไง?”
“อ่า
ผมต้องการทำให้แน่ใจว่าเธอเป็นของจริง ผมคิดว่าร่างกายของเธอจะไม่มีเนื้อน่ะ”
“นายสามารถจับฉันได้นายรู้มั้ย
อย่างน้อยก็ไทโยวจังน่ะนะ”
“เพียงแค่ผม?”
“ใช่
เพียงแค่ไทโยวจังเท่านั้นที่จับฉันได้ คนอื่นๆไม่สามารถมองเห็นฉันได้
ฉันแตะได้คนเดียวเพราะว่าฉันคือคนพิเศษที่รับผิดชอบของไทโยวจังไงล่ะ”
“เป็นอย่างนั้นหรอ?”
“แน่นอน~ ถึงอย่างนั้นก็เถอะไทโยวจังนี่ใจเย็นจริงๆเลยนะ
นี่มันเป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเกิดมาแล้วมีคนที่ไม่แปลกใจที่เห็นฉันน่ะนะ”
“.......บางทีนี่คือหนึ่งในเรื่องตลกที่เป็นอย่างนี้เพราะว่านี่คืออาชีพแรกที่เธอมีตั้งแต่ที่เธอเกิดมา
เธอกำลังจะอวดผลงานของผู้มีประสบการณ์อย่างนั้นหรอ”
“บิคุ!” (เสียงของเฮร่าตัวสั่น)
ร่างกายของเฮร่าสั่นอย่างเกินจริง
“ผมกดมันบนรอนนั่นแล้ว ผมไม่ดีหรอ? ผมเดาว่าเรื่องแบบนี้คงเกิดขึ้นไม่บ่อยนัก”
“ไทโยวจัง....นี่คือวิธีที่คุณใจเย็น”
“ผมได้บอกเธอไปตั้งหลายครั้งแล้ว เมื่อผมโกรธหรือเมื่อผมแปลกใจผู้คนได้บอกผมว่าผมนั้นนิ่งมากนั่นเป็นเรื่องที่น่ารังเกียจจริงๆ”
“อย่างนั้นหรอ?”
“......เมื่อต้องการรวมสิ่งนี้เข้าด้วยกัน
เธอคือแฟรี่สักประเภทหนึ่ง และผมบรรลุคุณสมบัติอะไรสักอย่าง
และคุณคือผู้ดูแลซึ่งสามารถติดตามผมเพื่อเพิ่มเลเวลเหมือนกัน นี่เป็นภาพรวมที่ดีไปเลยว่ามั้ย?”
“ที่คุณได้พูดมามากมายนั้น...แต่มันก็ถูกต้องอะนะ
คุณเข้าใจมันได้เร็วมากเลยนี่ช่วยประหยัดเวลาของฉันไปได้เยอะเลยน้า~”
“ถ้าเธอเป็นเทพเจ้า
เธอคงจะสามารถที่จะอธิบายเรื่องนี่ได้เร็วกว่ามาก ถ้างั้นคุณก็เป็นบางสิ่งของเผ่าพันธ์ที่คล้ายคลึงกันสินะดันนั้นก็ปล่อยมันไปละกัน”
ไทโยว ได้มองอย่างห่างเหิ
นบนใบหน้าของเขาอีกครั้งแต่ด้วยเหตุผลที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง
เขาได้มองไปที่หน้าตัวเองได้พูดว่า ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นกับผม
“แต่ถึงอย่างนั้น ทำไมเธอถึงเลือกผม?”
“อืมม มันคงเป็นเพราะสิ่งนี้”
เฮร่าลอยขึ้นจากพื้นและบินไปทางชั้นหนังสือ
และเธอก็เริ่มสัมผัสกับเกมส์ด้าต้าที่ได้เคลียร์เสร็จแล้ว และซอฟแวร์ที่ซึ่งวางอยู่บนชั้น
“มันเป็นเพราะว่าไทโยวจังมีความรักไงล่า~”
“รัก?”
“ใช่แล้ว ความรักในการอัพเลเวลไงล่ะ นั่นจึงทำให้ฉันเลือกคุณไทวโยวจัง~”
“นั่นคือทั้งหมดงั้นหรอ?”
“บุคคลที่สามารถพกพาสิ่งต่างๆออกไปเผชิญกับความอันตรายอย่างต่อเนื่องนั้นหาได้ยากในโลกนี้
บุคคลที่เหมือนไทโยวจังคนที่สามารถจบได้ทุกเกมส์พวกเขาเล่นจนแมกซ์เลวลเหมือนกันเป็นหนึ่งในร้อยล้านคน
ในญี่ปุ่น คุณเป็นเพียงคนเดียว”
“......แปลกเกินพอแล้ว
นี่ไม่ได้ทำให้ผมดีใจด้วยเลย เอาเถอะแต่อย่างน้อยผมก็ได้รู้เหตุผลแล้วนะ”
ไทโยวได้ถอนหายใจเบาๆ
“ดังนั้น
ผมต้องทำตามคำสั่งอะไรเพื่อที่จะได้รับค่าประสบการณ์? ผมต้องไปเผชิญหน้ากับยากุซ่าสักคนแถวนี้แล้วต่อสู้กับพวกเขาหรอ?
เพียงแค่ให้เธอรู้ไว้ก่อนเลยว่าผมนะโคตรปวกเปียกเลยนะแถมผมยังเอาชนะก็อบลินสักตัวยังไม่ได้เลย”
“ไม่เป็นราย~ การเก็บค่าประสบการณ์ไม่ได้ยากเหมือนกับที่คุณพูดหรอก
ในตอนเริ่มต้นใครๆก็ทำมันได้แน่นอน~......มันก็เหมือนกับการทำงานบ้านซ้ำมากซะกว่าอีก”
“ผมชินกับการทำอะไรสักอย่างที่น่าเบื่อเพื่ออัพเลเวลแล้ว
ผมไม่สนใจมันอีกแล้วดังนั้นแล้วมันเป็นงานอะไรกันแน่?”
“ช่าย~.....อ้า มีบางสิ่งได้มาแล้ว~ นี่งาย~”
พูดสิ่งต่างๆออกมา
เฮร่าก็ได้ชี้ไปที่กล่องไต้ชั้นราวกับว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่าของเธอ กล่องนั้นใหญ่พอๆ
กับเธอไทโยวหยิบมันและเอามันมาจ้องอย่างหนัก
“......Jenga” (jenga คือ
เกมตัวต่อไม้ที่ผลัดกันดึงไม้ออกมาทีละอันแล้วเอาไปวางไว้บนสุด)
“ใช่แล้ว อย่างแรกก็เอามันออกมาจากกล่องก่อนแล้วก็เอามันไปตั้งไว้บนโต๊ะ”
“อย่างนี้?”
“ต่อไปก็ โปรดรื้อมันในทีเดียว”
“....แบบนี้?”
“เมื่องบล็อกได้ร่วงลงไปทั้งหมดแล้ว
ต่อไปก็โปรดทำการต่อมันขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง”
“.................โอ่ย
อย่าบอกฉันนะว่า?”
“ด้วยสิ่งนี้ค่าประสบการณ์ของคุณได้เพิ่มขึ้นม
1 แต้ม!”
“เฮ้! นี่มันโคตรน่าเบื่อเลยนะ!”
“นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการบอกคุณ
งานนั้นบางสิ่งของความเหนื่อยล้า~ คุณจะทำอะไรล่ะ?”
“ไม่ แต่ถึงอย่างนั้น
ผมก็จะทำมันต่อไป”
ไทโยวเริ่มการทำซ้ำ เขาซ้อนบล็อกขึ้นมาแล้วก็พังมันลงไปแล้วก็ซ้อนมันขึ้นมาใหม่แล้วก็ทำลายมันอีกครั้งหนึ่ง
ไม่ว่าคุณจะมองจากมุมใหน
คุณคงจะคิดว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นั้นมันไรประโยชน์โดยสมบูรณ์
“.....เธอคิดจริงๆใช่ใหมว่ามันจะเพิ่มเลเวลให้ผมได้?”
ทันใดนั้น เฮร่าดูท่าทางจริงจังและเธอก็ฟังอย่างตั้งใจ
ไทโยวชำเรืองมองไปที่เฮร่าด้วยเหมือนกัน
“ถ้าผมพูดเรื่องนี้กับคนอื่นๆแบบสุ่ม
งั้นมาดูกัน....ถ้าผมบอกผู้คนว่าผมได้สูญเสียความทรงจำ และทันใดนั้นผมก็ได้มีแฟรี่ตัวน้อยเป็นพี่สาว
ผมก็คงจะถีบมันออกไปจากบ้านผม แล้วในที่สุดฉันก็คงโดนลากไปโดยรถพยาบาลสีเหลือง(สำหรับคนบ้า)
นั่นเป็นเพราะสำหรับคนอื่นๆ
เธอก็คือการดำรงอยู่ของสิ่งมีชีวิตลึกลับที่อธิบายไม่ได้
นั่นเป็นไปได้ว่าจะเกิดขึ้นได้มากที่สุด”
“อย่างนั้นหรอ~”
“อย่างไรก็ตาม
เธอเป็นรูปแบบของสิ่งมีชิวิตหรือเปล่า? เธอต้องการจะกินอะไรหรือป่าวเพื่อมีชิวิตรอด?”
“อาหาร?
ฉันไม่ต้องกินอะไรเพื่อมีชิวิตอยู่ แต่ฉันก็สามารถเลือกกินได้ด้วย
รากฐานของฉันคือกินทุกอย่างเหมือนกับมนุษย์ ฉันสามารถกินทุกสิ่งที่มนุษย์กินได้
อย่างไรก็ตามถ้ามันคือทุกความเป็นไปได้ ฉันชอบกินอาหารที่มีเกลือน้อยๆ”
“อ้า ดังนั้นเธอชอบอาหารหมาสินะ?”
“เฮ้! ฉันไม่ใช่หมานะ!”
“เอาล่ะไม่เป็นไร
ผมเข้าใจแล้วจากตอนนี้เป็นต้นไปผมจะเรียกชื่อคุณว่า เฮร่า”
“เฮ.....สึ เดี้ยวก่อนสิ มันไม่ใช่สิ่งที่
ไทโยวจังต้องการที่จะได้รับมันแย่มาก หรือเป็นคนนั้นที่อยู่หน้าสถาณี?” (engก็ไม่รู้ว่าไปเอาชื่อเธอมาจากไหน
อาจจะเป็นชื่อจากเกมไม่ก็ตัวละครที่เขาตั้งขึ้น)
“คาดไม่ถึงเลยว่าเธอจะรู้ทุกอย่างเลย
เพราะว่าเธอคือแฟรี่เวเวลอัพ ผมนึกว่าเธอจะมีเพียงความรู้เรื่องเกมส์
แม้ว่าเธอจะเกิดวันนี้ เธอจำสิ่งต่างๆได้ยังไง?”
ในขณะที่ไทโยวก็ทำการซ้อนทับไม้และก็ทำลายเจงก้าบล็อกต่อไปเลื่อยๆ
เขาก็พยายามหาข้อมูลจากเฮร่าไปด้วย
“อุ-..... นี่มันขี้โกงนี่ ไทโยวจังใจเย็นเกินไปแล้ว~”
ระหว่างที่เขาดำเนินการซ้อนทับไม้และทำลายอย่างยากลำบากเพื่อค่าประสบการณ์
เขาพยายามถามคำถามต่างๆ
เพื่อหวังว่าเฮร่าจะเปิดเผยข้ามูลที่เป็นประโยชน์บางอย่างออกมา
อย่างไรก็ตามจนแล้วจนรอดเขาก็ยังไม่ได้รับสิ่งที่มีค่าอะไร
หลังจากนั้นไม่นาน
ในที่สุดความสนในในเบื้องหลังของเฮร่าก็หมดสิ้นไป
(ที่สำคัญกว่านั้นผมสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อผมได้รับเลเวล?
แล้วถ้าผมได้บรรลุถึงระดับสูงสุด ผมก็สงสัยอีกว่าผมสามารถทำอะไรได้บ้าง?)
ไทโยวคือคนที่ชอบอัพเลเวลไห้ตัวละครเลเวลตันอยู่เสมอ
จากได้รับเลเวลพวกเขาจะสามารถเพิ่มความสามารถของพวกเขาได้
และถ้าพวกเขาได้ไปถึงเวเวลสูงในตอนนั้นอย่างน้อยพวกเขาก็ไร้เทียมทานภายในเกมส์น่ะนะ
อย่างไรก็ตาม
นี่คือโลกแห่งความจริงแล้วในสภาพปกติเขาไม่แม้แต่จะสามารถอัพเลเวลของเขาแล้วจะนับประสาอะไรกับค่าประสบการณ์
มันเป็นธรรมดาที่เขาจะคิดเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้
ขณะที่เขาได้รับพลังในการเพิ่มเลเวลโดยเฮร่าอย่างกระทันหัน
แล้วมันก็ทำให้เขาจินตนาการถึงความเป็นไปได้ไม่มีที่สิ้นสุด
ขณะที่กำลังคิดความเป็นไปได้ต่างๆ
เขาก็ยังก่อแล้วก็ทำลายเจงก้าบล็อกเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงมาแล้ว
“โอ้”
เฮร่าตื่นขึ้นมาพร้อมลงมือราวกับว่าเธอกำลังเต้นอยู่รอบต้นไม้เธอกระโดดขึ้นมา
“Terere te te
te–♪ ไทโยวได้เลเวลอัพแล้ว! ตอนนี้คุณอยู่เลเวล
2~”
“ในที่สุดมันก็เกิดขึ้นแล้ว?
ด้วยคำพูดนั้นมันดูค่อนข้านนานเลยในการเพิ่มเลเวลของฉผมจาก 1 ไป 2 ใช่ใหม?”
“นั่นเป็นการทำงานของมัน~”
“เอาล่ะถ้างั้นตอนนี้แล้วไงต่อ?
ฉันเพิ่มเลเวลของฉันแล้ว”
“ใช่
ความสามารถต่างๆได้เพิ่มขึ้นมาแล้ว~ อ้า ไทโยวจัง มันเป็นความสามารถจริงที่เพิ่มขึ้นมาคุณรู้เปล่า? ถึงมันจะต่างกันแค่เล็กน้อยจากปัจจัยของมนุษย์ปกติที่เพิ่มขึ้น
แต่ก็ยังคงเป็นความสามารถจริงต่างๆที่เพิ่มขึ้นโอเค้~”
“หะ?”
“แล้วความเยือกเย็นของคุณก็หายไป
ร่ายการของคุณเปล่งประกายและจมูกของคุณก็ได้ถูกชะล้างแล้ว~”
“ทำไมต้องเป็นความเยือกเย็นของฉัน?! เอาล่ะมันเป็นเรื่องธรรมชาติที่สเตตัสจะฟื้นตัวเมื่อเธอเลเวลอัพแต่”
“เอาล่ะ เอาล่ะ~ เราจะย้ายไปที่ความสามารถที่คุณได้รับดีกว่าโอเค้~”
“โอ้....”
ไทโยวโดนโจมตีด้วยความรู้สึกแปลกๆ
หัวเขาได้ถูกเติมเต็มด้วยการไหลของข้อมูลที่เกิดจากตัวอักษรและตัวเลขซึ่งได้วิ่งเขามาในวิสัยทัศของเขา
“ความแข็งแกร่ง 21,
ความว่องไว 3, HP……ความรู้สึกแบบนี้เหมือนกับความสามารถในการตรวจสอบที่ยิ่งใหญ่เลย ”
ขณะที่พยายามทำความเข้าใจของความสามารถของเขา
เขาพยายามประมวลผลข้อมูลและเปรียบเทียบความรู้เกี่ยวกับเกมส์ของเขา
ในส่วนมากแล้วมันคล้ายกับเกมส์ที่เขาเล่นตามปกติ
ดั้งนั้นมันจึงง่ายมากที่จะเข้าใจคอนเซปหลักของการเพิ่มความสามารถของเขา
ทันใดนั้นเอง เขาได้เห็นความสามารถของเขาที่ไม่คุ้ยเคยด้วย
“ชื่อเสียง 1 เสน่ห์ 0 ....หืม
นี่มันรู้สึกเหมือนความเป็นจริงต่อยหน้าผมเลย” (EN:มันพูดว่า
Harem แทนที่จะเป็นเสน่ห์แต่ผมคิดว่าคนเขียนคงจะหมายถึงเสน่ห์...)
“เอ๋? เกิดอะไรขึ้น?”
“อย่าสนใจเลยไม่มีอะไรหรอกน่า”
ไทโยวพูดขณะถอนหายใจ ขณะที่งานอดิเรกของเขาแทนที่จะเพิ่มคะแนนค่าเสเตตัสและกระจ่ายอย่างเสม่ำเสมอ
เขาอยากจะโฟกัสไปที่สิ่งเดียวมากกว่าและเก่งในเรื่องนั้นไปเลย
เพื่อจุดมุ่งหมายนั้น
มันได้กลายเป็นแรงบัลดาลใจเขามากขึ้นกว่าเดิม
“ตอนนี้ งั้นตอนนี้เราจะพังมันต่ออีกหรอ?”
พูดอย่างนี้ไทโยวก็หันกลับไปซ้อนทับเจงก้าบล็อกต่อ
อย่างไรก็ตาม
“อ้า
ไม่ใช่อย่างนั้นสิ่งที่คุณต้องทำตอนนี้เพื่อรับค่าประสบการณ์ ตอนนี้ที่คุณได้บรรลุเลเวลสองมันคือความแตกต่าง~”
“อย่างนั้นหรอ งั้นฉันต้องทำอะไรต่อไปล่ะ?”
“อืมม นั่นคือ.....งั้นก็ขุดหลุมได้เลยค่ะ”
ในตอนนี้ ในคำสั่งเพื่อจะได้อัพเลเวลของเขา
เขาเดินไปทางสวนด้วยความไม่รู้อย่างสบายใจ โดยไม่รู้เลยว่าที่นั่นมีตำรวจที่กำลังรอการมาถึงของเขาอยู่
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น