MAI KITSUNE WAIFU
Chapter 18 Wanna Woo Her?
“หลิวยี่ มาตอบคำถามข้อนี้สิ”
ครูวรรณกรรมนั้นดีใจมาก
เขาคิดว่าหลิวยี่ที่ไม่มีแรงจูงใจนั้นในที่สุดก็ในที่สุดก็มีท่าทางการเรียนรู้ที่ดี
เขามีความสุขมากที่ได้เห็นหลิวยี่โปรแอคทีพมาก
“อ้า? อ้า?”
หลิวยี่ในที่สุดก็มาถึง
ตอนนี้เขาไม่รู้สึกจากการที่โดนเข็มแทงตัวเขาอีกต่อไป
ในทางกลับกัน ตอนนี้เขากำลังมีความสุขจริงๆ
เขารู้สึกว่ามีพลังสองขั่วใหลเวียนไปทั่วร่างกายเขา เสริมสร้างร่างกายเขา
ในขณะนั้นหลิวยี่รู้สึกว่าถ้าเขากระโดดเขาสามารถคว้าโคมไฟบนเพดานและดึงมันลงมาได้เลย!
อย่างไรก็ตาหลิวยี่ไม่กล้าทำ...มีคนมากมายอยู่ที่นี่...
ถ้าเขากระโดดสูงพวกเขาคงจะคิดว่าเขาเป็นสัตว์ป่า
คุณปู่ของเขาได้พูดกับเขาหลายครั้งว่าอย่าทำตัวให้เป็นจุดสนใจของสังคม
มันเหมือนกับเหตุผลที่การไม่ยอมทำตามจะโดนลงโทษ
“นายกำลัง-อ้าเพื่ออะไร
มาเชื่อมสัมผัสคำกลอนบทกวีนี่มันง่ายมากเลย”
เมื่อครูวรรณกรรมกำลังสอนการสัมผัสบทกลอน
เขารู้สึกว่าหลิวยี่มีจิตวิญญาณที่ยอดเยี่ยมและตัดสินใจให้เขาทำข้อง่ายๆ
“กลอนบทแรกคือความชอบทำและความเด็ดเดี่ยวของเวิ่นเทียนเซี่ยน มา
นายสามารถสัมผัสกลอนต่อไปได้”
[TL: Wen Tianxian is a folk hero
of the Song dynasty known for resisting Mongol invasion in Jiangxi in 1275.]
“อ้า?”
หลิวยี่ตลึงงัน
ก่อนที่จิตใต่สำนึกของเขาจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาได้ยินครูวรรณกรรมกำลังบอกให้เขาไปเชื่อมสัมผัส
ความชอบธรรมและความเด็ดเดี่ยวของเวิ่นเทียนเซี่ยน ?!
ราวกับว่าโดยไม่รู้ตัว หลิวยี่ก็พูดออกมา
“กลอนที่สองของฉันจะเป็น...บริสุทธิ์และงดงาม อาโออิ โซระ!”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”
เพื่อนร่วมห้องทั้งหมดก็ลั่นออกมาทันที
นักเรียนทั้งหมดระเบิดเสียงหัวเราะ แม้แต่เฉินไช่ก็ราบไปที่โต๊ะ
น้ำตาของเขากำลังไหลออกมา
หวังลี่ลี่ก็หัวเราะไม่หยุด เธอพูดขณะปิดปากของเธอ
“ไอโย๋...ไอโย๋...ตลกมาก....ตอนนี้ฉันได้พบ่วหลิวยี่คนนี้ตลกจริงๆ....”
“ฮึ่ม เขาก็เป็นแค่ตัวตลก!”
มู่หลงตี่
เพียงแคขดริมฝีปากของเธอ
อย่างไรก็ตาม เธอไม่สามารถจะหยุดให้ริมฝีปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย
“พวกเขาพูดว่านายเป็นคนไม่ดี คุณรู้ได้ยังไงว่าอาโออิ
โชระคือใคร?!”
มู่หลงตี่บีบต้นขาที่อ่อนนุ่มของหวังลี่ลี่
“เฮะเฮะ พี่สาวตี่ไม่รู้ว่าเธอคือใคร?....
และคุณกำลังเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันรู้...พวกเราคือทวีเดิลดัม และ ทวีเดิลดี....”
เด็กสาวทั้งสองคนหยอกกันและกันไม่กี่ครั้ง
ใบหน้าของครูวรรณกรรมเต็มไปด้วยเจตนาที่น่ากลัว
เขาต้องการที่จะเตะหลิวยี่ออกจากหน้าต่างไปเลย
แต่เขาคือครู เขาไม่สามารถใช่ความรุนแรงได้
“นาย...นาย....”
แต่ถึงเขาจะโกรธมากจริงๆเขาก็พูดออกไปไม่ได้
ในการที่เขาสอนมาหลายปีมันเป็นครั้งแรกที่เขาพบเจากับนักเรียนแบบนี้!
หลิวยี่ โดนสั่ง? ไม่! มันเหมือนกับว่าเขาจงใจก่อปัญหามากกว่า!
หลิวยี่ก็สังเกตเห็นว่าเขาได้ชิบหายแน่คราวนี้และเม็ดเหงื่อก็ไหลออกมา
บ้าเอ้ย.....
หลิวยี่สาบานได้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ!
มันเป็นแค่บางสิ่งที่เขาโพล่งออกมาเพราะว่าก่อนหน้านี้เขาสับสน
โอ้เชี่ย! ฉันทำมัน! ฉันตายแน่ทีนี้...
แต่อาจารณ์วรรณกรรมสมัยนี้รู้เรื่อง อาโออิ โซระได้อย่างไร?....
คนแก่นี่ผายลมทั้งนั้น!
“หลิวยี่...นาย...”
ครูวรรณกรรมแก่ๆมองไปที่หลิวยี่ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังจากการที่เขาได้พบกับความคาดหวังมากเกินไป
มีความขมขื่นซ่อนอยู่ในดวงตาเขาเล็กน้อยด้วย
“ครู สัมผัสกลอนของหลิวยี่นั้นแม่นมาก!”
หวังลี่ลี่ตัดสินใจที่จะสร้างความวุ่นวายจากด้านข้าง
“มันไม่ถูกหรอคุณครูคะ?!”
“นี่...”
คุณครูวรรณกรรมรู้สึกอึดอัดมากในสถานการณ์นี้
จะแก้สถานการณ์นี้ยังไง...
เขาควรที่จะลงโทษหลิวยี่หรือไม่ควรดี?!
ครูวรรณกรรมรู้สึกตกต่ำ
หลิวยี่ก็รู้สึกอึดอัดด้วย
ตอนนี้เขามีเรื่องอยากจะถามหลินตงมากมาย อย่างไรก็ตาม
เขาจะทำอย่างไรกับสถานการณ์ตอนตอนนี้ดี?!
เมื่อบรรยากาศเพิ่มขึ้นอย่างมาก
แล้วชีวิตของเขาก็ถูกช่วยไว้โดยเสียงกริ่งเลิกเรียน
ทั้งหลิวยี่และครูวรรณกรรมก็ผ่อนคลาย
ลัคกี้!
โชคดีที่คาบเรียนได้เลิกแล้ว
แม้ว่าครูวรรณกรรมจะรู้สึกว่าเป็นครั้งแรกที่รู้สึกยอดเยี่ยมที่เสียงกริ่งดังหลังจบคาบเรียน
“คาบเรียนเลิกแล้ว!”
ชายแก่ปิดสมุดและก็รีบออกจากห้องทันทีโดยไม่มองกลับไปแม้แต่น้อย
“หลิวยี่ นายตลกมาก! นายกล้าที่จะเล่นตลกกับอาจารณ์ในห้องเรียน!”
เฉินไช่มองไปที่หลิวยี่ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาที่ไม่สิ้นสุด
“แม้ว่าหวังลี่ลี่จะพูดออกมาเพื่อนาย!....ถ้าฉันทำให้หวังลี่ลี่พูดออกมาเพื่อฉันมั่งแม้จะโดนลงโทษคัดร้อยหน้าก็ยอม!”
“เชี่ย นายคิดว่าฉันเลวเหมือนนาย?!”
หลิวยี่จ้องเฉินไช่อย่างรุนแรง
“เฮ้ นี่มันไม่ถูกต้อง!”
เฉินไช่ก็พูดออกมาทันที”นายไม่เคยได้ยินคำที่ว่า’ตายใต้ดอกโบตั๋นสามดอก
แม้ว่าจะกลายเป็นผีนายก็ต้องยอม’มาก่อนหรือไง?”
“เชี่ย นายใช้มันเพื่อเป็นเรื่องเหลวไหลเมื่อนายตาย?!”
หลิวยี่ไม่สามารถยืนดูเฉินไช่ได้อีกต่อไป
ทั้งเรื่องที่หม่ายี่ซวนได้หักอกเขา
และแค่เมื่อเฉินไช่และหลิวยี่ได้พูดคุยเรื่องผู้หญิง หลันเฮ่อ
เจ้าชายรูปงามในใจของเด็กสาวหลายๆคนมาหามู่หลงตี่ด้วยตั๋วสองใบ
“ลิ่ว ตี๋? คืนนี้ยูไนเต็ดบาวเกตบอลทีมเยาวชนมีแข่ง
ฉันเล่นเป็นสมอลฟอร์เวิร์ดคืนนี้ มันยากมากกว่าฉันจะเอาตั๋วพวกนี้มาได้
ได้โปรดมาดูการแข่งขันที!”
เขาแสดงตั๋วสองใบกับมู่หลงตี่ภายใต้ดวงตาที่อิจฉาของผู้หญิงรอบๆ
มู่หลงตี่กำลังคุยกับเพื่อนสนิทของเธอหวังลี่ลี่
เมื่อเธอเห็นหลันเฮ่อเธอก็ขมวดคิ้วทันที
“ขอโทษ ฉันไม่สนใจ”
ผู้ชายพวกนี้น่ารำคาญจริงๆ
แม้ว่าพวกเขาไล่ตามสาวๆ พวกเขาต้องทำหยิ่งมากรึไง
ฉันมู่หลงตี่ ไม่ต้องการมัน
“ลิ่วตี่ เกมนี้มีนสนุกมาก! คนมากมายถามฉันถึงตั๋วแต่ฉันก็ไม่ได้ให้พวกเขาสักคน!”
หลันเฮ่อรู้สึกว่าเขาไม่สามารถยอมรับการปฎิเสธได้เมื่อมีคนมากมายคอยมองอยู่
และในขณะนั้น หวังลี่ลี่ก็ยืนขึ้นถัดจากมู่หลงตี่แล้วพูดขึ้น
“หลันเฮ่อ นายพยายามจะจีบมิสหลงของพวกเรา?!”
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น