MAI KITSUNE WAIFU
Chapter 6 School Is More Important Than Immortal Cultivation
ฉันไม่ได้กลับบ้านคืนนี้ ถ้าเป็นแบบนี้ทุกๆวัน แม่คงได้ฆ่าฉันจริงๆแน่
โชดดีที่แม่ทำงานกะกลางคืนและพ่อทำงานของเขาตลอด
แม่ของหลิวยี่เป็นผู้ควบคุมพยาบาลในโรงบาลขนาดใหญ่
แม้ว่าตำแหน่งจะฟังดูดีแต่ว่ามันยุ่งมาก
ทำงานกะดึกซึ่งเป็นเรื่องที่ปกติของเธอ
เมื่อวานคงจะเป็นอีกวันแน่นอน
แม่คงจะทำอาหารเย็นไว้บนโตะอาหารเพื่อที่หลิวยี่จะได้เอาไปอุ่น
อย่างไรก็ตาม
หลิวยี่คงจะไม่ได้คิดว่าลูกชายที่ประพฤติตัวดีจะไปค้างคืน!
ถ้าเธอรู้เข้าล่ะก็หลิวยีคงจะโดนทุบตีจากเธอแน่นอน
พ่อของหลิวยี่ผู้ซื้อ เขาวิ่งไปทั่วประเทศเพื่อซื้อสินค้า
ดังนั้นเวลาที่เขาได้กลับบ้านทุกๆเดือนนั้นน้อยมาก
มันคือเรื่องปกติของครอบครัวเล็กๆ
หลิวยี่เป็นนักเรียนมัธยมปลายธรรมดา เขาถูกเมินโดยอื่นตลอดชีวิตของเขา
เขาไม่ได้หล่อ ครอบครัวก็ไม่ได้ร่ำรวยหรือมีอำนาจ เขาไม่ได้ฉลาดและกีฬาก็แย่
เขาเป็นแค่หนึ่งในคนแย่ๆทุกเรื่องในโรงเรียน
ในทำนองนั้นหลิวยี่ยกเว้นกับเพื่อนสนิทสองคนเป็นที่สดใสมากในชั้นเรียน
แต่นี่เป็นหลิวยี่คนที่วิ่งข้ามผ่านจิ้งจอกอมตะน้อย!
เจ้าจิ้งจอกน้อยอมตะที่น่ารังเกียจได้พามือเขาไปสู่มือระลอกแห่งความรัก!
เชี่ย!
เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้กับฉัน!
ฉันคงประโยชน์ได้มากมายสำหรับมือขวาฉัน อ้า!
เธอไม่จำเป็นต้องทำลายมันแบบนี้!
เขาจะใช้ชีวิตของเขายังไงตอนนี้?!
มันจะไม่ยุ่งเหยิงไช่ใหม?!
“ดังนั้นผู้คนมากมายก็ขอร้องให้คุณหญิงคนนี้สอนทำนองมือแห่งความรักก่อนและฉันได้ปฏิเสธที่จะสอนพวกเขา
ที่ได้รับมาซึ่งเทคนิคจับกุมระดับพระเจ้า ทำไมนายถึงยังไม่พอใจเกี่ยวกับมัน?!”
จิ้งจอกน้อยหลินตงลอยมาข้างหน้าหลิวยี่ เธอถามขณะที่เธอกอดขาหน้าของเธอ
“เธอจะไปรู้อะไรวะ! มีประโยชน์มากมายในมือขวาของฉัน!”
ด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง หลิวยี่ก็ถาม”ฉันสามารถขอยกเลิกได้ใหม? ฉันไม่ต้องการมัน!”
“แน่.....แน่นอน”
หลินตงกำลังพูด ทันใดนั้นดวงตาน้อยๆน่ารักก็มองไปรอบๆ แล้วเธอก็พูด
“แน่นอนว่าไม่! นายต้องฝึกฝนและกลายเป้นอมตะดังนั้นนายถึงจะยกเลิกฝ่ามือท่วงทำนองรักได้
มิฉะนั้นนายจะต้องอยู่กับมันไปตลอดชีวิต!”
คำพูดของหลินตงเหมือนฟ้าผ่าไปที่หลิวยี่
เขากลายเป็นโง่งมจากคำพูดของเธอ
ฉันจะต้องฝึกตนและกลายเป็นอมตะจริงๆ?
แต่...หลินตงคนนี้ดูเหมือนจะไว้ใจไม่ได้!
“เยี่ยม
ตราบเท่าที่นายเชื่อฟังคุณผู้หญิงคนนี้และกลายเป็นผู้เป็นอมตะก็ไม่ได้ยากอะไรเลย!”
หลินตงพยายามล่อลวงหลิวยี่ต่อไป
“ตราบเท่าที่นายติดตามคุณผู้หญิงคนนี้ แล้วอนาคตของนายจะถูกจัดเตรียม! นายจะไม่ต้องกังวลกับการจีบสาวอีกต่อไป”
เสียงนี้มาเหมือนกับสิ่งที่ผู้คนพูดที่จะทำให้คุณเข้าร่วมกับซันเหอ?!
จิตใจของหลิวยี่ก็ตกอยู่ในความเคว้งคว้าง
เมื่อเขาลังเล มือถือทันใดนั้นก็ดังขึ้น
เสียงดังอย่างฉับพลันของมือถือหลิวยี่ก็ตกใจมากจนเขาตัวสั่น
เห็นว่าหลินตงนั้นเริ่มจะหัวเราะเยาะเขา
“เชอะ! ขี้ขลาดอะไรอย่างนี้! ตกใจแค่เสียงของมือถือตัวเอง
ขี้แพ้อะไรขนาดนี้นะ! มองมาที่คุณหญิงคนนี้ที่มีสิ่งมากมายที่จะสอนนาย...”
หลินตง บ่นในใจเธอ มีไอโง่ขี้ขลาดเด็กฝึกตนของเธอ
ดูเหมือนว่าหนทางที่ยาวใกลนะเต็มไปด้วยความลำบาก
แต่เพื่อที่จะทำให้ร่างกายของฉันเป็นอิสระ
ฉันก็ต้องสอนไอโง่นี่!
โชคดีที่ฉันอยู่ในร่างกายเขาและสามารถช่วยเขาฝึกตนจากภายในได้
มิฉนั้นถ้าเราจะไปด้วยกับความเข้าใจความสามารถที่งี่เง่านี้
เขาจะต้องทำได้ค่อนข้างถ้าสามารถเปิดดาวหยกแรกได้สำเร็จและเชื่ออาณจักรมนุษย์ระดับต่ำได้
เห้อ โชคร้ายอะไรอย่างนี้
มันคือครั้งแรกที่เธอออกมาจากภูเขาที่ได้บรรลุแก่นแท้ยิ่งกว่านั้นเธอได้พบกัยผู้หญิงอมตะของอาณาจักรอมตะและถูกผนึกลงในมือมนุษย์ข้างขวา!
น่ารังเกียจ! น่าขยะแขยง!
ใครก็รู้ว่าสิ่งที่มนุษย์ใช้มือขวาที่น่ารังเกียจเพื่ออะไร!
หงุดหงิด!
ฉันต้องรีบทำให้มนุษย์นี่เป็นผู้ฝึกยุทระดับกลางแล้วฉันจะสามารถหนีออกจากผนึกได้
“พูดอะไรนะ?! อาจารณ์อาจกำลังมองหาฉัน? แค่บอกเขาเมื่อนายเห็นเขาฉันกำลังจะไปอาบน้ำและจะกลับไปใหม่!”
หลิวยี่กลัวจนโง่งม เขาขาสั่นไปหมด
อาจารณ์ของพวกเขารู้จักกันดีว่าเขาเข้มงวดมากในโรงเรียน!
หลิวยี่ไม่ต้องการโดนอาจารณ์ทำโทษ!
ถ้าเขาโดนอาจารณ์ทำโทษในหน้าห้องล่ะก็เขาคงจะอับอายขายขี้หน้าอย่างแน่นแน
มันคือสิ่งที่หน้าอับอายของคนอื่น
แต่ถ้าเขาได้ขายขี้หน้าต่อหน้าของหม่ายี่ซวนแล้วหลิวยี่คงจะไม่สามารถโงหัวไม่ขึ้นอีกต่อไป.
แม้ว่าเขาจะโดนหวดตูดหน้าประตู
เขาจะไม่ปล่อยให้ตัวเขาโดนตบหน้าต่อหน้าเทพธอดาของเขาแน่!
นี่มันเป็นไอขี้แพ้ม๊อตโตะๆ
“มานี่ เด็กวุ่นวาย! ให้คุณหญิงคนนี้แนะนำนายไปสู่โลกอันมหัสจรรย์ของผู้ฝึกตนอมตะ!”
เมื่อหลินตงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ความลังเลและความคิดตะเลิดไปทั้งหมด
หลิวยี่ตะโกน
“เชี่ย! ไอบ้าเอ้ย! ฉันต้องกลับไปที่โรงเรียน
สำหรับเรื่องอมตะทั้งหมดไว้เราค่อยคุยกันวันหลัง!”
ทันใดนั้นหลังจากพูดอกไป หลิวยี่ก็วิ่งออกจากสวนสาธารณะ
เชาวิ่งไปที่ป้ายรถเมล์
ถ้าเขาไม่กลับไปที่โรงเรียนตอนนี้แล้วมันจะโคตรแย่เลย!
ม่าย! นั่นจะเป็นเรื่องระยำและน่าเศร้าแน่!
หลิวยี่วิ่งอย่างตาเหลือกตาพอง
เขาปรากฎที่ป้ายรถเมล์เพื่อรอรถบัสไปโรงเรียน
“เฮ้ เฮ้ เฮ้! นาย! ขัดขวางคำพูดของคุณหญิงคนนี้ได้อย่างไร! ฉันจะบอกนายให้นะ
คุณหญิงคนนี้จะเป็นมาสเตอร์ของนายจากนี้เป็นต้นไป! มันจะดีกว่าถ้านายเคารพมาสเตอร์ของนาย! แล้วก็! อะไรคือสิ่งสำคัญกว่าการปล่อยคุณหญิงนี้ไป....แล้วการบ่มเพาะอมตะล่ะ?!”
“โรงเรียน! โรงเรียนคือสิ่งที่สำคัญกว่าการบ่มเพาะอมตะไงเล่า!”
หลิวยี่พูดอย่างจริงจัง ขณะเขายืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์
“ถ้าฉันไม่ไปโรงเรียนงั้นฉันก็ไม่สามารถมีคุณสมบัติได้! ถ้าฉันไม่มีคุณสมบัติฉันก็ไม่สามารถหางานได้! ถ้าฉันหางานไม่ได้ ฉันก็หาภรรยาไม่ได้! แล้วถ้าฉันหาภรรยาไม่ได้ ฉันก็สามารถมีลูกได้! ถ้าฉันไม่สามารถทำให้เด็กเกิดมาได้
ฉันก็พาเด็กไปโรงเรียนไม่ได้....”
“มนุษย์ ชีวิตนายมันน่าเศร้า!”
หลินตงช่วยไม่ได้ที่จะพูดออกไป”โชคดีของนาย นายได้พบกับคุณหญิงคนนี้
คุณหญิงคนนี้จะเป็นสัญญาณชีวิตของนาย เป็นดาวนำโชตของนาย....”
“ชิบหาย! เชี่ย! ฉันไม่ได้กลับบ้านเมื่อคืน
ฉันไม่มีเงินสักบาทขึ้นรถบัส! โอ้พระเจ้า! คุณหญิงจิ้งจอกอมตะ
ชีวิตของฉันมันโคตรบัดซบเลยหลังจากได้พบกับคุณ!”
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น