MAI KITSUNE WAIFU
Chapter 11 You Said What?
“โย่! และนั่นฉันคิดว่านายเป็นขอทานซะอีก นี่ไม่ใช่หลิวยี่ของเราหรือ?”
เมื่อหลิวยี่ไปถึงชั้นแรกของโรงเรียน เขาก็ชนเข้ากับนักเรียนที่ย้อมผมสีฉูดฉาด
หัวหน้าของพวกเขานั้นถูกเรียกว่า เควิน พูดได้เลยว่าเขาหล่อมาก เขาย้อมผมสีแดงด้วยลายเส้นสีเหลืองเพื่อที่จะแสดงถึงความแตกต่าง
เครื่องแบบนักเรียนของเขาเปื้อนและขาดวิ่น ชุดนั้นก็มีการวาดที่มีสีสัน
หลิวยี่รู้ว่าแม้แต่เด็กๆก็ยังอิจฉาและต้องการที่จะเป็นนักเลงและอันธพาล พวกเขาอยากมีรอยสักแต่พวกเขาไม่กล้าที่จะทำมันจริงๆแน่นอน
บางทีมันคงเป็นเพราะพวกเขากลัวความเจ็บมั้ง หรือพวกเขาคงจะกลัวถูกตำรวจจับ
บวกกับที่โรงเรียนมีคำสั่งให้นักเรียนใส่ชุดนักเรียน ดังนั้น เพื่อที่จะแสดงร่างกายของเขา นักเรียนใช้เวลามากมายกับการเปลี่ยนและออกแบบชุดของพวกเขา
ผู้ชายคนนี้ยืนอยู่ข้างหน้าเขาเป็นหนึ่งนักเรียนเหล่านั้นแนนอน
ไม่เพียงแต่เขายังรักในการในการโชว์นิสัยของเขาด้วย เขาชอกรังแกหลิวยี่เพื่อความสนุก
เขาเป็นหนึ่งในพวกนักเลงตัวยงภายในห้องของหลิวยี่ กลุ่มเด็กเถื่อนของเขาอยู่นั้นไม่น้อยเลยประมาณเจ็ดหรือแปดคนนี่ล่ะ
ปกติแล้วเขาจะพานักเรียนที่เกเรบางคนในชั้นเรียนพาพวกเขาไปห้องอาบน้ำและแอบสูบบุหรี่ และชอบไถเงินเด็กนักเรียนหลังเลิกเรียนด้วย
หลิวยี่ นั้นขี้อายและมีลักษณะที่ขี้ขลาด เขาเป็นหนึ่งในเป้าหมายนี้พวกนี้หลายต่อหลายครั้ง
“เฮ้ หลิวยี่ ฉันได้ยินมาว่านายแข็งแรงดี”
เควินและสองกระจ็อกปิดกั้นเส้นทางของหลิวยี่ที่อยู่ตรงบันได
“แกกล้าเดินหนีหลังจากเจอหยวนเชาจุนหรอไอลูกไก่ ชิ ชิ คนอื่นจะได้จะได้รู้ว่าแกมันเป็นแค่ไอขี้ขลาดแต่ตอนนี้แกกล้ามากขึ้นมาแล้วนี่ เยี่ยม! เยี่ยม! บางทีเราควรจะเริ่มติดตามบอสหลิวแทน”
ขณะที่เขากำลังพูด เควินก็กั้นไม่ใหวอีกต่อไปเขากอดตัวเองและเริ่มหัวเราะออกมาพร้อมกับลูกกระจ็อกทั้งสองของเขา
เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
ใบหน้าของหลิวยี่แดงไปด้วยความอึดอัดใจ เขากำหมัดแน่น ใจเขาเต็มไปด้วยความโกรธ แต่ทว่าเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป
เขาเป็นแค่คนทั่วไปและเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่เป็นคนเปิดเผยไม่เคยกล้าสู้กับคนอื่นเลยแม้แต่ครั้งเดียวในโรงเรียน
เมื่อเขาเห็นพวกอันธพานเช่นนี้ สิ่งที่เขาควรจะทำคือหลีกทางให้พวกมัน
ปกติแล้วเขาจะพยามสุดๆเพื่อที่จะไม่ให้ไปเจอหน้ากับพวกเควินแต่ใครจะคิดว่าวันนี้เขาจะซวยอย่างนี้ และก็ถูกล้อมโดยพวกมัน
มันควรจะเป็นคาบเรียนตอนเย็นแล้วตอนนี้ ดูเหมือนว่าเจ้าสามตัวนี้จะโดดเรียน!
กับไอพวกที่ชอบโดดเรียนพวกนี้ แม้แต่คุณครูก็ไม่สนใจพวกมันอีกต่อไป
ตราบที่พวกมันไม่ได้สร้างปัญหามากเกินไป พวกมันก็จะทำตามสิ่งที่มันต้องการ
“หยะ...หยุดล้อเล่นได้แล้ว...ปล่อยฉันไปเถอะนะ...ฉันกำลังจะสายแล้ว...”
หลิวยี่พูด้วยเสียงที่เบาหวิว เก็บความโกรธลงไป
“ไอหยา นายพูดอะไร? พูดให้ดังกว่านี้ดิ! ฉันไม่ได้ยินแกเลย!”
เควินถามเสียงดังด้วยความเสียดสี เขาแม้แต่เอามือป้องหูของเขา
“บอสหลิว ถ้าคุณมีบางสิ่งจะตำหนิคนต่ำต้อยผู้นี้ โปรดพูดมาเลย! ไอคนต่ำต้อยคนนี้กำลังรออยู”
“เอาล่ะ เอาล่ะ ดูเหมือนว่าหลิวยี่ของพวกเราจะไม่เหมาะที่จะเป็นบอสและเป็นได้เพียงไอขี้ขลาด! ฮ่าฮ่าฮ่า! ไม่ใช่รึไง ไอขี้ขลาดหลิว?!”
นักเรียนทั้งสามเดินไปทางหลิว พวกมันกดหัวเขาแล้วตบไปที่คอ
“ขี้ขลาดหลิว ด้วยวิธีการของแก แกยังกล้าที่จะชอบหม่ายี่ซวน?! ฉันว่าแกอาจจะกลับไปที่บ้านและช่วยตัวเองดีกว่า อย่างน้อยแกก็มีความสุขไปกัยมัน!”
เควินเยาะเย้ยไปที่หลิวยี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลิวยี่นั้นโกรธมาก
เขารู้สึกว่ามีบางสิ่งภายในตัวเขากำลังแตกออกเป็นเสี่ยงๆอย่างรวดเร็ว
มันราวกับว่ามีแมลงเป็นพันไต่ไปมาภายในร่างกายของหลิวยี่ ทำให้เขาต้องการที่จะระเบิดออกมา
มากเกินไป! นี่มันมากเกินไปแล้ว!
มันเป็นสิ่งเดียวที่พวกมันรังแกฉัน! แต่มาใช้หม่ายี่ซวนเยาะเย้ยฉัน...
คิดถึงความหยิ่งหยวนเชาจุน เมื่อมันเตือนเขาเรื่องของหม่ายี่ซวน ความโกรธของเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเลื่อยๆ
ทำไมฉันต้องมาโดนพวกมันแกล้งด้วย?!
ทำไมฉันจะเอาหม่ายี่ซวนไม่ได้?!
ทำไม?!
“ไอหยา! ดูดิ! เหมือนว่าไอขี้ขลาดหลิวยี่จะโกรธแล้ว!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอขี้ขลาดก็คือไอขี้ขลาด อย่างกับว่าโกรธแล้วจะเปลี่ยนมันอย่างนั้นล่ะ!”
“ถูกต้อง ถูกต้อง พี่น้องเรากำลังจะไปร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่แต่พวกเราไม่ไม่เงิน”
ถูกเควินขุมขู่ขณะที่มันวางมือไปที่ใหล่ของหลิวยี่
“ไอขี้ขลาดหลิว จะดีกว่าถ้าแกจ่ายเงินให้พวกเรา อย่าทำให้พวกเราโกรธเพราะถ้าพวกเราโกรธขึ้นมาอย่ามาโทษพวกเราละกัน!”
“ฉันไม่มีเงิน...”
เสียงของหลิวยี่เต็มไปด้วยความหนาวเย็นและสั่นระรัว
“ไม่มีเงิน?!”
เควินเอามือกลับและล้วงไปที่กระเป๋าหลังหลิงยี่โดยตรง และแน่นอนว่าไม่มีแม้แต่เซนเดียว
“เชี่ย! ไอชี่ยนี่!”
พวกมันเริ่มที่จะด่าออกมาเสียงดัง
“เชี่ย! ไอเชี่ยเอ้ย! ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหม่ายี่ซวนถึงไม่ชอบแก! ไอเชี่ยโง่นี่ ไปที่ชั้นเรียนเชี่ยๆของแก! ไอขี้ขลาดหลิว!”
เควินเช่วยไม่ได้ที่จะเริ่มสบถขณะพูดออกมา เขาแม้แต่ผลักหลิวยี่ไปที่กำแพง
“ฉันไม่ได้ขี้ขลาด”
หลังของหลิวยี่กระแทกลงบนกำแพง ความเจ็บปวดจากแรงกระแทกสะท้อนไปทั่วร่างเขา
เขารู้สึกว่าในขณะนั้น เลือดทั้งหมดภายในร่างกายเริ่มที่จะสูบฉีดเร็วขึ้นอีกครั้ง
ความความรู้สึกเยือกเย็นได้ปรากฏอีกครั้งในร่างกายเขา
“พูดอะไรนะ ไอกากน้อย? พูดอีกดิ้!”
“แกโตจนเหนื่อยที่จะมีชีวิตแล้ว?!”
ทั้งสามทันใดนั้นก็ล้อมหลิวยี่ไว้ พวกมันม้วนแขนเสื้อและจ้องเขาเหมือนเสือที่กำลังดูเหยื่อ
“ฉันพูดว่า...”
หลิวยี่ลดเสียงสำหรับคำพูดไม่กี่คำสุดท้าย
“แกพูดอะไรนะ?”
เควินถาม
“ฉันพูดว่า...ฉันกำลังจะจะไปจัดการครอบครัวแกทั้งหมด?”
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น