MAI KITSUNE WAIFU
Chapter 12 I’ll See You After School
“หลิวยี่ คุณปูกำลังสอนเจ้าให้
คนที่จะเก็บข้อมูลเจ้าเอาไว้หลังจากที่เจ้าไปโรงเรียนเจ้าจะต้องซื่อสัตย์และจริงใจอย่าไปต่อสู้กับคนอื่น
แม้ว่าคนอื่นจะรังแกเจ้า เจ้าจะต้องควบคุมไว้
คุณปูจะสอนเจ้าก้าวไปข้างหน้าแล้วโลกที่กว้างใหญ่จะเปิดรับเจ้า! ก้าวไปข้างหน้าแล้วเอาชนะตัวเอง!”
เมื่อหลิวยี่ยังเด็ก พ่อกับแม่นั้นยุ่งมาก
ดังนั้นปกติคุณปู่จะเลี้ยงดูเขา
ตั้งแต่วัยเด็ก หลิวยี่ได้เชื่อฟังคำสอนของคุณปู่เสมอมา
ในเวลานั้นคุณปู่อาศัยอยู่ในเขตเมืองเล็กๆ มีผู้คนไม่มากในเมือง
เพียงเมื่อหลิวยี่โตขึ้นเขาก็ได้ว่าเมื่อคุณปุ้ตอนอายุยังน้อย
เขาเป็นเพลย์บอยและเด่นสง่าห้อมล้อมไปด้วยภรรยาทั้งหลาย!
แต่อนิจจัง หลิวยี่ไม่สามารถสืบทอดสิ่งที่สิ่งที่สืบต่อกันมาจากคุณปู่ได้
นอกจากนี้
หลิวยี่ยังได้ยินว่าปู่เขานั้นได้เข้าร่วมในสงครามต่อต้านญี่ปุ่นและได้เป็นฮีโร่ที่โต้กลับปีศาจได้
[TL: The Chinese in WW2 called the japanese as Japanese Devils.
Devils is what they usually call them by, shortened. จีนเรียกญี่ปุนว่าปีศาจญี่ปุ่นแต่ที่เรียกแค่ปีศาจเพื่อให้มันสั้นลงมั้งนะ
ฮี่ๆ]
เพราะฉะนั้น ทุกคนในเมืองเคารพคุณปู่ของเขามาก
โดยเฉพาะ ตอนที่หลิวยี่ได้ยินจากปู่เขาว่าในวันนที่เขายังเด็ก
ปู่ได้ระเบิดค่ายปิศาจด้วยตัวคนเดียวด้วยไรเฟิลกับมาเชเต้และฆ่าเจ็ดปีศาจที่กำลังจะออกไปด้วยตัวคนเดียว
จากนั้นหลิวยี่ก็ชื่นชมและนับถือคุณปู่เขาอย่างไม่หยุดหย่อน
แม้ว่าหลิวยี่จะไม่รู้ว่าคุณปู่เขากำลังโม้อยู่ก็ตาม
มันก็ไม่ได้เปลี่ยนภาพแห่งความรุ่งโรจน์ในจิตใจเขาได้
ดังนั้น เขาได้เก็บคำของคุณปู่เป็นความเชื่อในชีวิตของเขา
คุณปู่พูดว่าอย่าไปต่อสู้
อย่างไรก็ตาม เขาเตะคนจริงๆ
และไอคนๆนั้นก็เป็นคนน่ากลัวที่สุดในชั้นเรียนของเขา...
หลิวยี่ในเวลานี้ไม่ได้กลัวแม้แต่น้อยกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นข้างหน้านี้
เขารู้สึกเพียงราวกับว่าปีศาจที่ถูกขังภายในร่างเขาบอกเขาให้สู้
การต่อสู้มันจะดีถ้ามีการละเลงเลือด!
ถ้าเขาถีบเควินลงบันไดไปและหักคอของมัน โอ้
น่าตลกอะไรอย่างนี้!
ซึ่งความคิดนั้นกระพริบในใจของหลิวยี่ ทำให้แม้แต่ตัวเชาก็ยังตกใจ
โอ้ สวรรค์ เกิดอะไรขึ้นกับฉันกัน...
“แก! แกกล้าถีบฉัน!”
เควินถอยไปสองก้าวหลังจากโดนถีบ เขาเกือบจะตกบันได
โชคดีที่ลูกกระจ็อกทั้งสองรับตัวเขาไว้ได้ทัน
เขารู้สึกแปลกใจมากกว่าความเจ็บปวด
ปกติแล้วหลิวยี่ที่เงียบสงบนั้นจะปล่อยให้ผู้คนรังแกเขาไม่คาดคิดเลยว่ามันจะทำเช่นนี้!
มันกินอะไรผิดปกติรึป่าว?!
“สารเลว!
ฉันคิดว่าแกคงเหนื่อยที่จะมีชีวิตแล้ว!”
เควินไม่เคยโดนใครถีบมาก่อน โดยเฉพาะเขาไม่เคยโดนไอ้ขี้ขลาดถีบมาก่อน
เขารู้สึกว่ารักษาหน้าเขาได้ถ้าเขาโดนถีบโดยไม่ทำอะไรเลยดังนั้นเขาจึงตัดสินใจสอนบทเรียนที่รุนแรงกับหลิวยี่ซักหน่อย
ดวงตาของหลิวยี่เรืองแสงสีแดงเล็กน้อย
เห็นว่าความโกรธของเควินกับสองลูกกระจ็อกกำลังใกล้เข้ามาหาเขา
หลิวยี่ไม่ได้กลัวเลย เขากลับตื่นเต้นแทน
และในเวลานั้น มีเสียงตะโกนของบางคนมาจากบนบันได
“พวกนายมาทำอะไรที่นี่และทำไมไม่เข้าเรียน?!”
หลิวยี่ เควินและลูกกระจ็อกก็หันไปมองทันที oh boy! ทันใดนั้นหลังของพวกเขาก็มีเม็ดเหงื่อไหลพรากออกมา
ร่างกายคนที่เข้ามาเต็มไปด้วยออร่าสังหาร
ร่างเขารัดแน่นและแข็งแรง ดวงตาเขาส่องแสงเหมือนกันดั้ม
หัวที่โล้นของเขาเหมือนการเกิดใหม่ของพระวัชระ
เขาจะเป็นใครได้อีกนอกจากผู้อำนวยการคนเก่งของพวกเขาได้บ้าง?
ทันใดนั้นออร่าฆ่าฟันของหลิวยี่ก็ค่อยๆจางหายไป
มันจางหายไปรวดเร็วมาก!
ขาเขาอ่อนปวกเปีกและเขาก็กลัวมากด้วย
โอ้ สวรรค์! ฉันจะทำไงดี?!
ฉันถีบเควินไป!
ไม่ใช่...ไม่ใช่เขาพบปัญหาใช่ใหม?...
“ผู้อำนวยการหวัง เขาถีบผม”
ทันใดนั้นเสียงตะโกนของเควินก็ดังออกมาขณะที่เขาชี้ไปทางหลิวยี่
“คุณเห็นใหม เขาถีบผมเมื่อกี้นี้”
หลิวยี่ก็กังวลทันที
เขารู้ว่าตอนนี้เขาชิบหายแล้ว ไม่เพียงแต่เขาจะโดนต่อยในทีหลัง
เขาจะโดนจะโดนเรียกผู้ปกครองด้วย...
ถ้าพ่อเขารู้ว่าเขามีเรื่องในโรงเรียน...
เขาจะโดนฟาดจนตายด้วยเข็มขัดจนตายแน่นอน...
แม้ว่าพ่อของเขาก็ไม่ได้สืบทอดความหล่อเหลามาจาคุณปู่
แต่เขาก็สืบทอดความรุนแรงมาจากปู่โดยสมบูรณ์เมื่อเขาโจมตีปีศาจ...
ใช่แล้วเมื่อเขาคิดถึงร่างกายที่เจ็บปวดของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจมันก็...
“ไร้สาระ! แกคิดว่าฉันโง่รึไง?!”
ผู้อำนวยการหวังก็ขมวดคิ้วทันที”แกคิดว่าฉันดูเหมือนคนที่ไม่รู้ว่าแกเป็นคนแบบใหนงั้นหรอ
เควิน?”
“ผะ...ผู้อำนวยการ! ตอนนี้มันเรื่องจริงนะฉันคือคนที่ถูกถีบ...”
มันเป็นครั้งแรกที่เควินรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม
“แกสมควรจะโดนแล้ว! กลับไปที่ชั้นเรียนได้แล้ว!”
“ผู้อำนวยการฉัน...ฉันเจ็บท้อง..ฉันต้องไปหาหมออ...”
เควินพูดทันทีขณะที่ส่ายหัวเขา
“ไปได้แล้วเร็วๆ! อย่ามัวแต่อยู่ที่นี่และทำให้อากาศในโรงเรียนเน่า!”
ผู้อำนวยการหวังตะโกน
“ครับ...ครับ...”
เควินไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากพาลูกกระจ็อกสอนคนและลงจากบันไดไป
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เขากำลังจะลงบันไดไป เขาก็ทิ้งคำพูดไว้ให้หลิวยี่
“ไอสารเลว...ฉันจะรอแกหลังเลิกเรียน!”
หลังจากพูดจบ ทั้งสามก็ลงบันไดไปเหมือนกับควัน
พวกไม่มีท่าทีของการปวดท้องให้เห็นเลย
“กลุ่มของนักเรียนที่ไร้ปัญหา! นายก็รีบไปที่ชั้นเรียนได้แล้ว!”
ผู้อำนวยการหวังไม่รู้จักหลิวยี่ดังนั้นเขาแค่พูดไม่กี่คำแล้วก็ไปทันที
หัวใจของหลิวยี่ทันไดนั้นก็เริ่มเต้นทันที
เขาหลบนี่จากความหายนะมาได้แต่ในเวลานั้นส่วนลึกลงไปของเขาก็เริ่มกังวล
นี่มันแย่มาก! เควิลจะพาพวกมาเยอะหลังเลิกเรียนแล้วก็มาทุบตีฉัน...มันเป็นไปไม่ได้แน่ที่ฉันจะหนีไปได้...
คิดถึงนิสัยที่น่ารังเกียจของมัน มันอาจจะทุบตีฉันทุกวันก็ได้...
โอ้พระเจ้า! อย่าบอกนะว่ามันแม้แต่จะบังคับให้ฉันต้องย้ายโรงเรียน...
แต่...หลิวยี่เต็มใจที่จะจากหม่ายี่ซวนไปแม้แต่น้อย...
ในสิปแปดปีทั้งหมดของหลิวยี่ที่มีชีวิตอยู่นั้น
มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้ปวดห้ว
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น