MAI KITSUNE WAIFU
Chapter 21 Fight Me If You Got Balls
ขณะที่พูดออกไป สวมกอดอกสาวสวยเหมือนเป็นการตกอยู่ภายใต้ร่มเงา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่หน้าอกของหวังลี่ลี่
โฮลี่!....
หลิวยี่ไม่รู้ว่าคำนั้นหมายความว่ายังไงมาก่อน แต่ตอนนี้เขารู้แล้ว
ใหญ่!
ใหญ่โคตร!
แล้วก็โคตรจะนุ่มด้วย...
ความรู้สึกมันนุ่มสุดยอดเลย...
หลิวยี่ควบคุมตัวเองไม่ได้ เลือดเขาเริ่มที่จะสูบฉีดอย่างรวดเร็ว
ทั้งหมดนั้นพุ่งตรงไปยังเส้นเลือดที่อ่อนแอที่สุดของเขา
จมูกหลิวยี่ ในทางกลับกันมันไม่ได้อยู่ในความคาดคิดและเริ่มที่จะไหลออกมา
“หลิวยี่...หลิวยี่ นายโคเคหรือเปล่า?!”
หวังลี่ลี่นั้นแปลกใจกับการที่เขาเลือดไหล
เธอไม่รู้ว่าเธอโดนฉวยโอกาสโดยเขา เธอประครองหัวเขาแล้วร้องออกมา
“หลันเฮ่อ นายทำเกินไปแล้ว! แบบนี้มันมากเกินไปแล้ว!”
มู่หลงตี่ก็มองไปที่หลันเฮ่อด้วยความดูถูก
รังแกคนอ่อนแอ นายคิดว่านายยิ่งใหญ่?!
ถ้ามันลำบากมากงั้นทำไมไม่ไปหาหวังต้าซานแล้วสู้กับเขา?!
เขาเป็นนักเลงปีสามที่มีชื่อเสียง!
“นี่...มัน...”
หลันเฮ่อไม่รู้ว่าควรทำยังไง
มันเห็นชัดเจนเลยว่าเขาเป็นคนที่โดนทำร้าย
แล้วเขากลายเป็นคนผิดได้ยังไง?!
เชี่ย นี่เป็นวิทยาศาสตร์?!
หลันเฮ่อเบิกตากว้าง เขาพูดไม่ออก
“มัน...ไม่เป็นไร...”
วุ่นวายไปหมด หลิวยี่ลุกจากหน้าอกหวังลี่ลี่
ถ้าเขายังนอนต่อไปล่ะก็เขาคงเลือดออกหมดตัวมันจะเป็นปัญหาจริงๆแน่!...
เขาพึ่งจะเอาชีวิตรอดจากภัยพิบัติคู่นั้นได้
เขาไม่ต้องการตายบนอกของผู้หญิง....
แม้ว่าหวังลี่ลี่หน้าอกมหึมา มันก็ยังคงรับไม่ใหว...
“คุณอย่าโทษเขาเลย...มันเป็นความผิดของผมเอง...”
หลิวยี่รู้สึกอึดอัด
แม้ว่าหน้าอกหวังลี่ลี่นั้นจะสบายแต่หัวใจของเขาก็รู้สึกอึดอัด
ก่อนหน้านี้เขากลัวมาก เขาถูกเติมเต็มไปด้วยเจตนาที่ช่วยร้าย
มันมากเกินไปที่เขาจะรับไหว
เขาอยู่มา 17
ปี ไม่เคยมีสักครั้งเดียวที่เขาทำอย่างนี้มาก่อน!
บางสิ่งที่เหมือนการจัดกรอบคน มันทำให้หลิวยี่รู้สึกอึดอัด
โครตรจะอึดอัดเลย
คุณปู่ได้พูดเอาไว้ ลูกผู้ชายควรมีชีวิตอยู่อย่างซื่อตรง
วางแผนการและสร้างอุบาย คนประเภทนี้คืออะไร?!
บางที่เขาคงจะเป็นคนขี้ขลาดมากกว่าคนชั่ว!
หลิวยี่กำหมัดแน่น
“หลิวยี่ นายเป็นคนดีเกินไป!”
หวังลี่ลี่ส่ายศรีษะเธอ
เขาโดนทุบตีจนจมูกเขาเลือดไหลถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงพูดเพื่อหลันเฮ่อ
“หลิวยี่ หยุดแกล้งเป็นคนดีได้แล้ว!”
หลันเฮ่อโมโหหนัก ไอห่านี่ยังแกล้งเป็นคนดีอีก!
“หลันเฮ่อ นายยังไม่อายตัวเองอีกรึไง?! เขาโดนนายรังแกจนย่ำแย่อย่างนี้แล้วนายยังพูดอย่างนี้อยู่อีก!”
มู่หลงตี่รู้สึกว่าบทบาทองหลันเฮ่อนั้นน่าสงสารอย่างมาก
เช่นผู้ชายคนนี้นั้นชอบเธอจริงๆ!
น่าเศร้า!
“แม่งเอ้ย...”
หลันเฮ่อโมโหจนอย่างจะฆ่าคน
เขาชี้ไปที่หลิวยี่แล้วตะโกนออกไป
“หลิวยี่ ถ้านายแน่จริง
งั้นก็มาแข่งขันหนึ่งต่อหนึ่งบาสเกตบอล! มีแค่ผู้ชนะเท่านั้นที่จะได้รับหัวใจของมู่หลงตี่!”
เชี่ย อีกแล้ว?!
หลิวยี่ไม่ต้องการที่จะแข่งบาสเกตบอลกับหลันเฮ่อเลยจริงๆ
เอาจริงดิ?!
ไอเชี่ยแล้วฉันจะไปรู้วิธีเล่นบาสเกตบอลหรือไงวะ?!
เมื่อมีการแข่งบาสในโรงเรียน ส่วนใหญ่เขาจะเป็นคนเก็บบอล!
ถ้าจะให้ฉันเล่นบาส...ไม่ใช่ว่ามันเหมือนกับบอกให้เขาไปตาย?!
“แน่นอนเขาจะแข่งแน่!คิดว่าเขากลังรึไง!”
ก่อนที่หลิวยี่จะได้พูดออกไป
หวังลี่ลี่คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็พูดออกไปแล้ว
“หลิวยี่ ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะสนับสนุนนาย!”
Holy fucking shit...
หลิวยี่กำลังจะร้องไห้
สนับสนุนชั้น? อะไร เธอคือคนไปแข่ง?
ด้วยลูกบาสสองลูกบนร่างกายคุณ ชั้นสงสัยตอนเธอกระโดด
“ฉันรู้ว่าไอโง่อย่างนายคงไม่กล้าแข่ง!”
หลันเฮ่อพูดหลังจากเห็นว่าหลิวยี่รังแร
“ถ้านายไม่กล้า งั้นจะดีกว่าถ้านายไสหัวออกไป! จะดีกว่านี้ถ้านายไสหัวออกไปจาห้องนี้แล้วไม่ต้องกลับให้ฉันเห็นหน้าอีกครั้ง! และถ้าฉันเห็นหน้าแกอีกฉันจะเตะแกทุกครั้งที่ฉันเห็นเลย! ห่าเอ้ยด้วยที่นายดูแย่ๆแล้วยังมากล้าสู้กับฉันหลันเฮ่อเพื่อผู้หญิงอีกหรอ? แกคงเคยจะใช้ปัสสาวะมาส่องหน้าตัวเองสินะ?!....”
“หนึ่ง...”
หลิวยี่เริ่มที่จะโกรธอีกครั้ง
เขาพยายามควบคุมตัวเองอย่างดีที่สุดแล้ว
เขาไม่ต้องการจะการเป็นปีศาจและคนชั่วอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารภควบคุมปากของเขาได้
“ฉันไม่ชอบเห็นผู้หญิงเป็นสิ่งของ
ไม่สนว่าใครจะชนะหรือแพ้มันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวกับมู่หลงตี่
ไม่ว่าเธอจะชอบใครมันก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรา”
ได้ยินอย่างนั้น มู่หลงตี่ก็แปลกใจ
สายตาเธอมองไปที่หลิวยี่มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
“หลิวยี่! พูดได้ดี! พูดได้ดี! คุณหญิงคนนี้จะสนับสนุนนายเอง!”
หวังลี่ลี่ยืดอกขึ้นและตบมืออย่างต่อเนื่อง
“สอง”
หลิวยี่ชูสองนิ้วขึ้น เขาพูด
“การมาแข่งกับฉัน ฉันกลัวว่านายจะร้องไห้”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
หลันเฮ่อเริ่มหัวเราะออกมาเสียงดัง
“นายกำลังพูดกับฉัน? น็อตในหัวนายหลวมรึไง? แกลืมมันไปแล้วหรอว่าฉัน
หลันเฮ่อเป็นถึงผู้เล่นบาสเยาวชนของเมือง? นายจะทำให้ฉันร้องให้ในการเล่นบาส? ดูเหมือนว่านายจะพยายามทำให้ฉันออกมาเมื่อแกแพ้มากกว่า!”
“แค่รอและคอยดูมัน”
หลิวยี่นิ่งเงียบไปด้วยความโกรธในหัวใจเขาขณะที่เขาพูดประโยคนั้นออกมา
“ดี! นายแน่มาก! เราจะมาพบกันพรุ่งนี้ตอนบ่ายในสนามบาส! และพอถึงตอนนั้นนายจะได้เห็นว่าการที่แกแพ้มันย่ำแย่แค่ใหน!”
หลันจากพูดออกมา หลันเฮ่อก็หลันกลับแล้วเดินออกไปจากห้องเรียนด้วยความโกรธ
หลังจากที่พูดประโยคนั้นออกมา
เลือดของหลิวยี่ก็ไหลช้าลงแล้วสติเขาก็กลับคือมาและเริ่มเสียใจทันที
เชี่ย...
ฉันใจร้อนเกินไป
ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาพูดว่าความใจร้อนคือเครื่องมือของปีศาจ
ความใจร้อนของฉันเป็นอีกครั้งหนึ่งที่นำพาปัญหาใหญ่มาสู่ตัว...
ฉันไม่รู้เรื่องบาสเกตบอลอะไรเลย!
เมื่อเวลานั้นมาถึง ฉันอาจจะโดนหลันเฮ่อเตะตูดออกไปจริงๆ...
น่าเศร้ายิ่งนัก...
หลิวยี่ต้องการจะตีตัวเอง
แต่เขาก็กลัวเจ็บ ใบหน้านี้ได้รับมาจากพ่อแม่เขาทำมันไม่ลง
“หลิวยี่...พวกเราขอโทษที่ลากนายเข้ามาเกี่ยวด้วย...”
ในเวลานั้น มู่หลงตี่ผู้ที่มักจะรู้สึกภาคภูมิใจก็ขอโทษหลิวยี่เบาๆ
ทันใดนั้น หลิวยี่ก็รู้สึกราวกับว่าโลกของเขาเต็มไปด้วยบุฟผา
ฉันไม่ได้ยินผิดไปใช่ใหม?!
มู่หลงตี่กำลังขอโทษฉัน?!
นี่คือ...วันสิ้นโลก?!
มองไปที่หลิวยี่ที่เซ่ออยู่ มู่หลงตี่ก็เริ่มสงสัย
ผู้ชายคนนี้แปลกมาก ก่อนหน้านี้เขามีเสน่ท์ที่หน้าดึงดูด
แล้วตอนนี้เขากลับไปเป็นไอโง่อีกแล้ว?...
“เอานี่และเช็ดจมูกของนาย...”
มู่หลงตี่เอาผ้าเช็ดหน้าของเธอออกมาแล้วส่งให้หลิวยี่
หลิวยี่รับผ้าเช็ดหน้าจากเธอมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
นิ้วมือสองนิ้วนั้นได้สัมผัสกันเล็กน้อย
แต่ทว่าหลิวยี่ไม่ได้สังเกตว่ามือของเขานั้นคือมือขวาที่ยื่นออกไป
อย่างฉับพลันการแสดงออกของมู่หลงตี่ได้การเป็นสดชื่น
ใบหน้าที่สวยงามของเธอนั้นก็กลายเป็นสีแดงโดยสมบูรณ์!
มู่หลงตี่เม้มริมฝีปากเบาๆ
สายตาของเธอดูมีเสน่ห์มันราวกับว่าเธอกำลังมีน้ำกำลังไหลออกมา
Oh shit!
ในความตกใจนั้น หลิวยี่ก็รีบคว้าผ้าเช็ดหน้าและถอนมือขวากลับมา
ในเวลานั้น มู่หลงตี่ก็ได้กลับเป็นปกติ เธอล่วงไปบนพื้นและร้องออกมาก
ร่างกายของเธอเหมือนกับหุ่น
ต่อมา พลังฉีสายสีแดงภายในหลิวยี่ก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย
สิ่งนี้มันทำให้หลินตงแปลกใจมาก
และตอนนี้ เสียงกริ่งเริ่มเรียนก็ดังขึ้นมา
มันได้คลายความลำบากใจของทั้งสองคน
มันเป็นครั้งแรกที่พวกเขารู้สึกว่าเสียงกริ่งเริ่มเรียนนั้นฟังดูหวานช่ำ
ราวกับว่ากำลังวิ่งเพื่อมีชีวิตของพวกเขา ทั้งสองก็วิ่งไปที่นั่งของพวกเขา
มู่หลงตี่ซุกหัวไว้ในแขน
หลิวยี่แอบเอาผ้าเช็ดหน้าเธอมาวางไว้ที่จมูกเขา
กลิ่นดีจังเลย...
หลิวยี่หลงใหลเล็กน้อย
เฉินไช่คนที่นั่งถัดจากเขาก็ได้อิจฉาไปเรียบร้อย เขาพูด
“หลิวยี่...โอ้พระเจ้า...ไม่คาดคิดเลยว่า...ไอ้เพื่อนอย่างนาย...จะได้ผ้าเช็ดหน้าของมุ่หลงตี่..มาแลกกับทอร์เรนท์
ทาคิกาวะ โรล่าที่ฉันโหลดใว้กับมันกันมั้ย...”
“ไปตายซะ...ฉันไม่แลก...ฉันได้ยินว่าเธอขี้เหร่”
หลิวยี่ส่ายหัวอย่างหนัก
ผ้าเช็ดหน้ามู่หลงตี่...
ถ้าจะพูดว่าเขาไม่มีความสุขจากการได้รับผ้าเช็ดหน้ามู่หลงตี่ก็คงเป็นไปไม่ได้...
แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ผ้าเช็ดหน้าก็ตาม...มันก็เป็นผ้าเช็ดหน้าของมู่หลงตี่!
ถ้ามันเป็นของสาวอ้วนในชั้น แม้แต่กางเกงในของเธอหลิวยี่ก็ไม่เอา...
ถ้าเธอเอามันมาให้เขา เขาก็คงจะเบื่อหน่ายกับมัน
ใครจะรู้ว่าที่ที่เธอใส่นิ้วของเธอหลังจากการแคะใต้เล็บเท้าเธอ...
ผ้าเช็ดหน้าของมู่หลงตี่นั้นกลิ่นหอมมาก...
หลิวยี่กำลังจะเป็นลมจากความสุข
แม้ว่าเขาจะแพ้จากการแข่งบาสในอีกสองวันหลังจากนี้มันก็คุ้มค่า...
แม้ว่ามู่หลงตี่ หวังลี่ลี่ ตอนนี้เธอจะล้อเล่น
“เฮะเฮะ พี่สาวตี่ คุณเริ่มชอบหลิวยี่แล้ว?!”
“ไปไกลๆซะ! เจ้าเด็กเหลือขอเธอพูดอะไรของเธอ?!”
หัวใจของมู่หลงตี่ตื่นตระหนก เธอแกล้งทำเป็นโกรธและบีบไปที่แขนหวังลี่ลี่
“ฮี่ฮี่ แล้วทำไมพี่สาวตี่ถึงให้ผ้าเช็ดหน้าเขา?! ฉันไม่เคยเห็นพี่สาวตี่ให้อะไรผู้ชายเลยสักอย่าง!”
หวังลี่ลี่ลดเสียงของเธอ เธอแอบพูดกับมู่หลงตี่เพื่อที่ครูจะไม่ได้ยิน
“นั่นไม่ใช่อย่างนั้นเป็นเพราะว่าเขาบาดเจ็บไม่ใช่หรือไง?...แม้ว่าฉันจะไม่ชอบผู้ชายก็ไม่ใช่ว่าฉันเลือดเย็น...”
มู่หลงตี่จ้องตาหวังลี่ลี่
ในเวลาเดียวกัน ใจชองมู่หลงตี่นั้นสับสนวุ่นวายไปเรียบร้อยแล้ว
สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้มันอะไรกัน? ฉันทำตัวแปลกๆไปได้ยังไง?!
“เหะเหะ คุณจะพูดอะไรก็ได้นี่!”
หวังลี่ลี่พูดด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเธอ
“เจ้าเด็กน้อย ร้ายแรงแล้ว!”
มู่หลงตี่จ้องไปที่เพื่อนสนิทของเธอ
ภายในของเธอก็สับสนด้วย
ฉันชอบหลิลยี่จริงๆ?
ฉันหวังว่าคงไม่...
ผู้ชายเหล่านั้นทุกวันนี้ไม่มีความเป็นผู้ใหญ่ในพวกเขาเลย
พวกเขารู้จักแค่เล่นไปรอบๆทุกๆวัน แล้วจะเป็นไปได้ยังไวที่ฉันจะไปชอบพวกเขา
แต่เมื่อหลิวยี่พูดว่า...”ฉันไม่ชอบมองว่าผู้หญิงเป็นสิ่งของไม่ต้องไปสนว่าใครจะชนะ
มันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวกับมู่หลงตี่ ไม่ว่าเธอจะชอบใคร
มันก็ไม่ธุระของพวกเรา”...ก่อนหน้านี้
............
ดวงตานั้น.... สาวตาที่มองนั้น.....
ทำไมมันไม่ดูเหมือนว่าเขาเป็นอย่างนี้เสมอมา? หรือเพราะว่าอยู่ต่อหน้าฉัน?...
มันเป็นครั้งแรกที่ผู้ชายพูดแบบนั้นกับเธอ...
ผู้ชายทุกคนนั้นเมื่อพวกเขาถามเธอ
พวกเขาจะทำท่าราวกับว่าเขาเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวในโลกนี้สำหรับเธอ...
พ่อของเธอพูดเสมอว่า...
ความเป็นเด็กของเธอจะมีแค่ยี่สิบสองปีและจงสนุกกับมันให้ที่สุด
หลังจากยี่สิบสองปีนั้นเธอจะต้องได้พบกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีค่าพอที่จะแต่งงานกับเธอ
เหมือนความตาย เธอไม่สามารถเลือกได้และหลีกเลี่ยงก็ไม่ได้
สิ่งเดียวที่เธอทำได้ก็คือการรออย่างหมดรูป
หวังลี่ลี่ไม่ชอบเธอ
ครอบครัวของเธอธุรกิจไม่ได้ใหญ่โตโดยเฉพาะอย่างยิ่งพ่อแม่ของเธอเปิดใจและพวกเขาไม่มีแผนที่จะให้เธอแต่งงานเพื่อเหตุผลทางการเมือง
ดังนั้น เจ้าสาวนี่ถึงได้วิ่งเล่นไปรอบๆทุกวัน บางครั้ง
มู่หลงตี่ก็อิจฉาเพื่อนเธออย่างแท้จริงและต้องการที่จะสลับที่กับเธอ...
โถ่ เด็กสาวนี่ไม่ได้รู้เลยว่าเธอโชคดีขนาดไหน
ครูคณิตศาสตร์ก็มาถึงและกำลังเริ่มเขียนลงกระดานและอธิบายถึงสมการต่างๆ
สมการบนกระดานเหล่านั้น แม้ว่าพวกมันจะรู้จักหลิวยี่
หลิวยี่ก็ไม่รู้จักพวกมัน
นอกจากนี้ ตอนนี้ความกังวลของหลิวยี่นั้นไม่ใช่วิธีทำสมการ
เขาวางหนังสือตรงหน้าเขา และเป็นอีกครั้งหนึ่งที่เขาเข้าไปในโลกจิตใต้สำนึกของเขา
ในเวลานี้ เขามีคำถามมากมายที่จะถามจิ้งจอกน้อยหลินตง!
แม้ว่ามันจะไม่ไช่ครั้งแรกที่เขาเข้ามาใจจิตใต้สำนึกอีกต่อไป
หลิวยี่ก็ทำมันอย่างเป็นธรรมชาติ
ภาพลางๆชองสาวสวยลอยอยู่ตรงหน้าเขา มันดูเหมือนว่าเธอกำลังรอเขาอยู่
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น