Riaru de Reberu Age Shitara Hobo Chitona Jinsei ni Natta
Chapter 1: The Level up Fairy and the Guard
Dogs
ขุดหลุมแล้วก็กลบมัน
ขุดแล้วก็กลบ และก็กลบหลุมนั้น
ขุดหลุมที่พึ่งถูกฝังนั้นขึ้นมา แล้วก็เริ่มขั้นตอนกลมมันอีกครั้ง
นั่นเป็นการกระทำที่ไร้ประโยชน์มาก.... ประเด็นก็คือการกระทำซ้ำๆของตัวเองที่ทำอยู่นั้นมันไร้ประโยชน์
การกระทำที่เป็นคู่ปรับคือการวางเมล็ดของดอกแดนดิไลอันบนชิ้นซาซิมิดิบ
มันเป็นประเภทของการกระทำที่จะทำให้คุณเป็นบ้า ที่เป็นไปได้มากที่สุดคืออำนาจการทำลายล้างของการกระทำที่หน้าเบื่อหน่ายต่อจิตใจ
มันถูกใช้เป็นการลงโทษนักโทษในคุกบางประเทศที่ห่างใกล
ตอนนี้ สิ่งนั้นคือการกระทำอย่างตั้งใจโดยเด็กชายคนหนึ่ง
ในคืนนั้น ในสวนเล็กๆใกล้ๆกับในย่านที่อยู่อาศัย
สภาพชุมชนล่าสุดแสดงให้เห็นถึงที่อยู่ทางเข้าของสวน เครื่องหมายแสดงต่างๆ
เช่น “การเล่นบอนคือสิ่งต้องห้าม” หรือ “การพูดคุยไร้สาระคือสิ่งต้องห้าม” มีสัญลักษณ์อื่นๆอีกมากกว่า
77 ของพวกมัน มันจะทำให้การสื่อสารข้อความได้เร็วขึ้นถ้าพวกเขามีสัญลักษณ์อันเดียวใหญ่ๆ
“นี่คือพื้นที่หวงห้าม-ห้ามเข้า” มันคงจะดูเหมือนการคิดสิ่งต่างๆที่ไม่มีจุดหมาย
และการมีอยู่ของ 77 สัญลักษณ์ดูเหมือนจะเป็นของเสียของผู้ชำระภาษีโดยสมบูรณ์
ภายในสวน นัตสึโนะ ไทโยว (Natsuno Taiyo) ได้อยู่ที่นี่
เขากำลังกระทำการที่ไม่ถูกจำกัดโดยบ้ายโฆษณา
การพกพลั่วในฤดูหนาวหมายถึงการเอามาเพื่อตักหิมะขึ้นมา เขาอยู่ในกลางหลุมของบ่อทรายที่ขุดไว้
ขุดหลุมแล้วกลบให้เต็ม
ขุดหลุมแล้วกลบให้เต็ม
ขุดหลุมขึ้นมาแล้วก็เติมให้เต็ม
แล้วก็เริ่มขั้นตอนปกปิดมันอีกครั้ง
นี่เป็นการกระทำที่สามารถเรียกได้ว่าไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
ชายหนุ่มผู้นี่ดำเนินการอย่างเต็มที่
จริงๆแล้ว.....
การกระทำที่ไร้ประโยชน์ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งใน 77 ป้ายห้ามกระทำที่แสดงอยู่
อย่างน้อยก็ตอนนี้นะ
ยิ่งเขาขุด เขาดูเหมือนจะรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างสะสมภายในร่างกายของเขา
เมื่อไหร่ก็ตามที่เขากลบหลุม
เขารู้สึกมีบางสิ่งกำลังสั่งสมภายในจิตใจเขา
ไทโยว
ขุดแล้วก็กลบในหลุมต่อไป
Zaku Zaku,
Zaku Zaku Zaku……..(เสียงขุด)
“เห้
นายตรงนั้นน่ะ ขอชั้นคุยด้วยแปปนึงได้มั้ย”
เมื่อเวลาผ่านไปของเหลวในสมองเขานั้นกำลังจะระเบิดออกมาจากการกระทำที่ไม่มีจุดหมายของเขา
ไทโยวฉับพลันนั้นก็ได้ยินเสียงที่กำลังเรียกเขา ในทันทีถัดไปนั้นแสงสว่างก็ส่องมาที่หน้าเขา
ใบหน้าเขาก็สว่าง เขาหรี่ตา ยกมือขึ้นไปที่หน้าเขาปิดตาจากแสงสว่าง
“นี่มันคืออะไรวะ?-โอ้ คุณตำรวจ?”
แม้ว่าเสียงที่หงุดหงิดจะดังออกมา
มันก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงที่ตกใจ
คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นสวมชุดสีน้ำเงินเข้มกับหมวกเจ้าหน้าที่
เขาเป็นข้าราชการของรัฐบาล ในอีกคำก็คือเขาเป็นตำรวจ
ถ้าเป็นผู้หญิง
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือถ้าอีกฝ่ายเป็นตำรวจสาว ไทโยวอาจจะตื่นเต้นดีใจเลยก็ได้
อย่างไรก็ตามคนๆนี้นั้นเป็นผู้ชายและความสนใจในผู้ชายของไทวโยวก็เปรียบได้เหมือนกับขี้มูกของไรน้ำ! เร็วเข้า อารมณ์ของเขากำลังบูดบึ้งมากแล้ว
เขาไม่มีความสุขเลยเพราะว่าแสงไฟส่องมาที่หน้าเขาสว่างมากและการแสดงออกของเขานั้นราวกับถูกขัดจังหวะ
“อะ อะไร?”
“นายมาทำอะไรที่นี่กันเนี่ย?”
“ผมกำลังทำอะไร?....อ่า”
ขณะที่คุณตำรวจกำลังถาม
ไทโยวก็หมดคำพูดไป
เขามองไปที่สิ่งแวดล้อมรอบตัวเพื่อที่จะหาคำตอบ
เขาคิดจะตะโกนออกมาว่า “นายได้รับการร้องเรียนหรือไงกัน?!” เป็นการตอบกลับไป แต่ก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าตำแหน่งที่เขาอยู่และสิ่งที่เขากำลังแบกอยู่
นอกจากนี้ท่าทางของเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดก่อนที่ตำรวจจะมาถึง
ถ้ามองจุดประสงค์จริงๆแล้วมันแปลกมาก
ด้วยเหตุนี้
พลัง/ความมั่นใจที่เขามีก่อนหน้านี้ก็หดหายไปอย่างรวดเร็ว
“เอ๋.....เอ่อ.....”
“ช่าย?”
“นี่คือ
ผมหมายถึง....”
“เร็วเข้ารีบพูดมาว่าจริงๆแล้วนายมาทำอะไรที่นี่?”
“หลุม....ผมกำลังขุดหลุม
ใช่นั่นแหละ.....”
มันยากมากที่ไทโยวจะปะติดปะต่อคำพูดของเขาและปากของเขาก็ราวกับติดอ่าง
หลังจากที่ตำรวจได้ยินคำอธิบายนั้นก็มักจะสงสัยตามปกติ
เขาขมวดคิ้วมากขึ้นจนราวกับว่าเขาสามารถใช้คิ้วหนีบกระดาษขึ้นมาได้
ตำรวจใช้ไฟฉายส่องไปที่หน้าไทโยวและหลุมที่เขาขุดเปรียบเทียบทั้งสองสลับกัน
“นายขุดขึ้นมาทำอะไร?
หรือนายกำลังฝังบางอย่าง?”
“เอ๊ะ? ไม่! ไม่! ผมไม่ได้ฝังอะไรทั้งนั้นเลย!”
ด้วยน้ำเสียงฉับพลันของไทโยวก็กลายเป็นแตกตื่นโดยสมบูรณ์
จากคำถามของตำรวจเขาเริ่มจินตนาการถึงสถานการณ์ทุกรูปแบบ
มีคนอยู่กลางสายฝนกับร่มที่กำลังขุดหลุมศพคนตาย.... ที่กำลังใช้ไฟเผาหลักฐานอยู่ในหัวของเขา
ในทิศทางการสนทนาแบบนี้
ไม่ต้องสงสัยเลยเขาจะกลายเป็นผู้ต้องสงสัยได้ ดังนั้นเขาถึงได้เริ่มตื่นตระหนก
“ผมแค่กำลังขุดอย่างเดียว
เดี้ยวผมจะทำให้ดู แบบนี้นะ: ขุด กลบ แล้วก็ขุดแล้วก็กลบ”
การพยายามในการพิสูจความบริสุทธ์ของเขา
ไทโยวแสดงการทำขั้นตอนก่อนหน้านี้ให้ดูใหม่ อย่างไรก็ตาม
ยิ่งเขาทำต่อไปกับท่าทางของเขา ตาของนายตำรวจก็ดูยิ่งสงสัยขึ้นไปอีก
และจ้องเขาราวกับว่าเป็นคนที่มีความผิด
“รายงาน
นี่คือที่สามแยกในสวนสาธารณะเราได้ค้นพบผู้มีพิรุธ ผู้รายสวมชุดนักเรียนม.ปลาย-”
“เดี้ยวก่อน! คุณกำลังติดต่อกับใครในวิทยุ?!”
“นายชื่ออะไร? นายดูเหมือนนักเรียนแต่ นี่คือชุดของนายใช่ใหม?”
“ไม่ ไม่
ให้ผมอธิบายก่อน เหมือนที่ผมพูดทั้งหมดผมกำลังขุดขึ้นมาแล้วก็กลบมันลงไป ไม่เห็นมีอะไรที่มีพิรุธเลยนี่?”
“ทุกคน
คนร้ายพูดอย่างนี้ในตอนแรก”
“โปรดให้โอกาสผมอธิบายอีกครั้ง
ผมยังพูดไม่จบ คุณต้องเชื่อผมจริงๆแล้วผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลย”
“งั้นแล้วตอนนี้
นายจะบอกชั้นใช่มั้ยว่าจริงๆแล้วนายมาทำอะไรที่นี่?”
“เหมือนที่ผมพูดไป
ที่นี่ไม่มีใคร ผมแค่ขุดดินแล้วก็กลบทรายบ้างในหลุม”
“เอาหล่ะ
เข้าใจแล้ว งั้นไปคุยกันต่อที่สถานีตำรวจแล้วกันเป็นไง?”
“คุณไม่เข้าใจอะไรเลยหนิว่าผมกำลังพูดอะไรกับคุณอยู่?!”
“นายออกมาจากหลุมได้
วางพลั่วไว้บนพื้นจากนั้นยกมือขึ้นไว้หลังหัวและอย่าต่อต้าน”
“นี่มันปฏิบัติเหมือนผมเป็นอาชญากรอยู่เลยนะ!!?”
“ชั้นจะนับจนถึง 3”
“ไม่
นี่มันคือการเข้าใจผิด-”
เพื่อที่จะอธิบาย
ไทโยวแทงพลั่วลงไปที่หลุมทราย
ในเวลานั้นเอง
“TEH REH REH TE
TE TE TE—♪ ไทโยวจัง ได้เลเวลอัพแล้ว!!”
ข้างหน้าเขามีแฟรี่ขนาดราวๆ
30 เซนติเมตรปรากฏอย่างฉับพลันอยู่
เธอมีผมสีบรอนทองยาวและมีสีเหมือนหญ้า
เธอใส่ชุดเดรสสีเขียว บนหนังเธอมีปีกที่เธอกระพือราวกับผีเสื้อ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอคือ แฟรี่
ไทโยวรอย่างคาดหวังเพื่อที่เธอจะเปิดเผยข้อมูลที่เธอมาส่งมาให้
“โอ้
ในที่สุดผมก็เลเวลอัพ?!”
“เยสเซอร์-ตอนนี้นาย เลเวล3!”
“เลเวล 3 มันใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้มาก”
“นั่นไม่ก็ไม่ถูกซะทีเดียวหรอก~ ไทโยวจังอาจจะรู้สึกว่ามันใช้เวลายาวนานแต่ในความเป็นจริงความเร็วที่นายคืบหน้าไปนั้นคือภายใน1%ของอัฉริยะ ในตรงกันข้ามมันเร็วจนไร้เหตุผลเลยนายรู้มั้ย~ ปกติแล้วความเร็วประเภทนี้เรียกได้ว่าโกงมาก ดังนั้นนายคงจะโดน แบน
อย่างแน่นอน”
“มันเร็วจริงหรอ?
งั้น ความชำนาญพิเศษหลังจากเลเวลอัพในแบบเกม”
“ช่าย! อย่างที่คิดเลยไทโยวจัง นายคงถูกเรียกว่า Deadly Level Upper~”
“คำยอน่ะพอได้แล้ว
มากกว่านั้นฉันได้รับการเพิ่มในความสามารถพิเศษด้วยการเลเวลอัพนี่ใช่ใหม?”
“แน่นอน
มันจะเพิ่มขึ้นอย่างแข็งแกร่ง~ หลังจากนายไปถึงเลเวลราวๆ 90
นั้นน่ะ ความสารมารถนายตอนนี้ยังไม่ปรับปรุงอไรมากหรอก”
“มีเกมที่คุณไม่สามารถเพิ่มความสามารถได้อย่างกะทันหัน
ในกรณีนั้นคุณช่วยอธิลายเรื่องนี้ให้ฉันเข้าใจได้ใหม?”
“แน่นอน
ก่อนหน้านั้นเราจะทำอย่างไรเกี่ยวกับโหมดการแสดง?
ฉันควรแสดงความสามารถที่เพิ่มหรือความาสามารถที่ลดลงด้วย?~”
“ความสามารถพิเศษลดลงได้ด้วย?”
-เขาแปลกใจเพียงชั่วครู่ แล้วเขาก็สงบลงอย่างรวดเร็ว
“งั้น
จริงๆแล้ว ยกตัวอย่างนะ.... ถ้าซอมบี้ได้เพิ่มเลเวล HP อาจจะลดลง และถ้าเขาเพิ่มค่าความแข็งแกร่งความเร็วของเขาอาจจะดร็อปลง”
“นี่คือในกรณีจริงๆ”
แฟรี่ตอบด้วยความร่าเริงอย่างมาก
และไทโยวได้ยกมือขึ้นมาจับที่คางเพื่อคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เขาได้ยิน
“ถ้ายอย่างนั้น
ฉันคงจะชอบที่คุณแสดงทุกการเปลี่ยนแปลงในความสมารถพิเศษ ว่า พวกมันเพิ่มขึ้นหรือลดลง
คุณสามารถไม่แสดงสิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงก็ได้ คุณทำอย่างนี้ได้ใหม?”
“แน่นอนฉันทำได้~ แต่สิ่งที่คุณตัดสินใจได้อย่างรวดเร็วคุณเป็นคนทำนะ~”
“เกมที่ผมเล่นไปเมื่อวานก็มีระบบนี้ด้วยเหมือนกัน
ผมเชื่อว่ามันเป็นตัวเลือกที่ดีที่จะได้ร่วมทางกัน”
“ฉันรู้ ฉันเข้าใจ
งั้นฉันก็จะแสดงความสามารถนายแล้วนะ~”
“เอาหล่ะ! จัดไป!”
หลังจากการแรกเปลี่ยนคำพูดกับแฟรี่แล้ว
ไทโยวกำหมัดด้วยมือของเขาและทำท่าแห่งชัยชนะ
เขาตื่นเต้นมากๆที่จะได้เห็นว่าอะไรเปลี่ยนไป สำหรับไทโยวคนที่รักในการเพิ่มเลเวลโดยการทำงานอย่างหนักในเกม
ช่วงเวลาที่เขาจะได้รับรางวัลเป็นช่วงเวลาที่ชื่นชอบที่สุดของเกม
เพราะว่าสิ่งนี้
เขาจึงลืมท่าทางในปัจจุบันของเขาอย่างสมบูรณ์
เขาทำบางสิ่งที่มันไม่ปกติเมื่ออยู่ในสถานการณ์ธรรมดา
“นาย
นายกำลังทำอะไร?”
“......เอ๊ะ?”
จริงๆแล้วเขากำลังพูดคุยกับตำรวจเหมือนกับเขาเป็นผู้กระทำความผิดที่ถูกตั้งข้อหาฆาตกรรม
สายตาของเขาเบี่ยงออกมาจากแฟรี่ในปัจจุบันเขากำลังรายงานถึงทิศทางของตำรวจ
“หือ?
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาอย่างมากมายหรอ?!”
“โอ้ มีแม้แต่สุนัขตำรวจมากมายเลย~”
มีตำรวจอย่างน้อย
5 คนยืนอยู่ที่นี่ และพวกเขากำลังยืนล้อมรอบเขาอยู่
มีแม้แต่ตำรวจคนที่มีปืนแนบมาที่เอวของพวกเขา
นี่มันคือสถานการณ์อุกอาจ
“เอ่อ
ฮ่าฮ่า......”
เมื่อไทโยวจำได้ถึงท่าทางที่เขาทำเมื่อเวลาที่ผ่านมา
เขาตระหนักดีเลยว่าตอนนี้เขามีปัญหามากแค่ใหน เขามองสลับกันไปมาระหว่างแฟรี่และตำรวจ
“พวกเขาไม่เห็นคุณใช่ใหม?”
“แน่นอน! คนเดียวที่สามารถเห็นฉันได้มีคุณเพียงคนเดียวไทโยว~”
“พวกเขาต้องคิดว่าผมกำลังคุยกับตัวเองเหมือนคนบ้า
เวรเอ้ย.....”
แฟรี่ตอบเขาอย่างฉับไว
แต่ไทโยวคิดได้แค่ในใจเขาเท่านั้น
“เร็วเข้าแล้วยกมือขึ้น
เร็วๆ!”
“ผมเข้าใจแล้ว
แค่อย่าชี้ปืนมาทางผม!”
ในขณะที่ยอมจำนนต่อตำรวจแล้วโดนลากตัวไป.....ไทโยวเริ่มละลึกถึงการที่เขาได้พบกับแฟรี่.
.
.
.
.
Credit
Author: 三木なずな
Original Web
Novel: リアルでレベル上げしたらほぼチートな人生になった
Eng Translate : https://lightnovelstranslations.com/i-became-a-cheat/
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น