Riaru de Reberu Age Shitara Hobo
Chitona Jinsei ni Natta
Chapter 4:
Overflowing After School
เวลากลางคืน: ระหว่างทางกลับบ้าน
ไทโยวหมดแรงอย่างสมบูรณ์ ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามที่จะอธิบายตัวเขาแล้ว
เขาก็ยังถูกตำรวจดูแลไปถึงสถาณีตำรวจ
ขณะที่เขาได้ทำบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลอย่างมาก
ในสถานีตำรวจเขาได้ถูกสอบปากคำอย่างละเอียด แต่เมื่อพวกเขาสอบสวนจากตอนแรกเริ่มในความจริงทั้งหมดเขาได้เขาได้ขุดหลุมบางหลุมขึ้นมาแล้วก็กลบมัน
ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีอะไรเกิดขึ้นมากพวกเขาตรวจสอบพื้นที่
พวกเขาทั้งหมดพบรอยถมของดินแล้วก็ไม่สามารถรั้งตัวเขาได้อีก
ในตอนจบ เขาได้รับการรักษาราวกับคนประหลาดและเขาก็ได้รับความบริสุทธิ
เพราะฉะนั้นเขาจึงได้ถูกปล่อยจากการจับเชา
“แม่งเอ้ย....นี้เป็นครั้งแรกตั้งแต่ผมเกิดเลยที่ผมได้มีโอกาสถูกตำรวจดูแลอย่างนี้.....”
“นั้นคือความเจ็บปวดที่แสนสาหัสงั้นหรอ~? คุณกำลังจะไปกิน คาสึโดนโบริก่อนที่จะกลับบ้านหรอ?” (katsu
donburi ค้นหาได้เลย)
เฮร่าได้มองไปที่ไทโยวด้วยสายตาที่สงสาร
ในระหว่างที่กำลังลอยช้าๆ ด้านข้างเขา
“ผมไม่ได้จะกิน! ผมหมายถึงเธอคิดว่านี่เป็นความผิดของใคร?....”
“อืมมมม~”
เฮร่าครุ่นคิดเล็กน้อย
“มีโอกาสได้ใหม~? แม่ของไทโยวจัง~?”
“ทำไมต้องเป็นแม่ของผม
คนที่เธอยังไม่เคยเห็นแม้แต่หน้า! ไม่ว่าจะยังไงเราก็เห็นแล้ว่านี่เป็นความผิดของเธออย่างชัดเจน!”
“เอ๋~ ฉันหรอ?”
“คนที่ทำให้ผมขุดหลุมและคนที่กำลังพูดกับผมขณะที่มีคนมาอยู่ข้างหน้าผม
ทั้งหมดมันไม่ใช่เธอหรือไง?”
“นั่นมันก็ไม่ถูกต้องทั้นหมด
ฉันเพียงแค่บอกให้คุณรู้ว่าจะได้รับค่าประสบการณ์ยังไง
และรายงานเมื่อคุณเลเวลอัพคือเจตจำนงในการมีชีวิตของฉัน~ แม้ว่าไทโยวจังในเวลานั้นเมื่อคุณกำลังเล่นเกมและถูกซุ่มโจมตีจากด้านข้างโดยอัศวินเหล็กแล้วถึงได้ตกใจ
คุณข่มความตื่นตระหนกของคุณโดยสัญชาตญาณ “ป้องกัน”คือปุ่มเพื่อปกป้องตัวเอง”
“.......เมื่อผมเลเวลอัพ
เธอสามารถหยุดฟังชั่นรายงานได้ใหม?”
“นั่นมันเป็นไปไม่ได้
มันคือสัญชาตญาณของฉัน~”
“......ในกรณีนั้น
ในตัวอย่างนั้นผมไม่ได้อยู่ข้างเธอและเธอต้องการรายงานเพื่อฉัน
เธอรอไม่ได้จนกว่าจะเจอฉัน? หรือมากกว่านั้นเช่น เธอไม่สามารถพูดกับผมเมื่อผมอยู่ต่อหน้าคนอื่น?”
“ถ้ามันเท่านี้ ฉันทำมันได้~”
“ถ้าเป็นอย่างนั้น
โปรดทำมันในอนคตด้วย ถ้าเธอพูดกับผมต่อหน้าคนอื่นไม่ช้าก็เร็ว
ผู้คนจะต้องสงสัยอย่างแน่นอนว่าผมมีอาการป่วยทางจิตแน่อน
และผมคงจะถูกหามไปโรงพยาบาล”
“สบายใจได้เลย
แม้แต่โรงพยาบาลคุณก็ยังสามารถอัพเลเวลได้อยู่~~”
“แม้ว่า เธอยังคงคุยกับผมเหมือนเมื่อก่อนก็ตามที
ในระหว่างที่พูด เฮร่าจู่ๆ ก็เงียบทันที
“เฮร่า.....?”
หลังจากที่เรียกชื่อเธอออกไปไทโยวก็ผงะไป
เมื่อมองไปที่รอบตัวเขา
ไทโยวเห็นร่างของเด็กสาวสามคนปรากฏออกมาที่หัวโค้ง
และเป็นเพราะว่าเฮร่าสามารถสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของพวกเธอ
เขาเข้าใจได้เลยทันทีว่าเธอนั้นยึดมั่นในกฏที่พึ่งตั้งขึ้นเมื่อสักครู่
นอกจากนี้
เมื่อมองเข้าไปที่ผู้คนอีกครั้งหนึ่ง
เขาก็จำได้ทันทีที่ได้เห็นพวกเธอที่ใหนมาก่อน....มากกว่านั้นเขาตระหนักได้ว่าเขารู้จักสาวทั้งสามคน
“ฮายากาว่ามซัง”
เมื่อเขาได้ยินชื่อที่กำลังพูด
ไทโยวก็ได้หยุดเดินและยืนอยู่ตรงนั้น
ทั้งสามสาวได้ยืนยู่ตรงข้างถนน
นี่แน่นอนแล้วว่าทั้งสามพี่น้องมาจากตระกูล ฮายากาว่า พวกเธอนั้นผิดปกติอย่างมาก
พวกเธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นและพวกเธอก็เป็นคนดังอีกด้วย
แม้ว่าพวกเธอน่าจะรู้การดำรงอยู่ของเขา
พวกเธอไม่มีจุดความหมายเจาะจงของปฎิสัมพันธ์ที่จะสามารถบรรลุเงื่อนไขการเป็นเพื่อนได้
นอกจากนี้ ไทโยวยังพยายามที่จะปล่อยพวกเธอเดินผ่านเขาไปโดยปราศจากการพูดว่า สวัสดี
อย่างไรก็ตาม เมื่อสาวๆมาใกล้เขาใน 5 เมตร พวกเธอก็หยุดเดินและทั้งสามก็จ้องไปที่ไทโยว
“อารา”
“ไม่ใช่ว่าคุณ?.....”
“นัตสึโนะ ไทโยว”
“งะ-ไง ฮายาคาว่าซัง พวกคุณกำลังจะกลับบ้านกันหรอ?”
แม้ว่าเขาจะถามคำถามออกไป
สาวๆก็ไม่ได้ตอบกลับมา ด้วยเหตุผลบางอย่างหรืออย่างอื่น
พวกเธอทั้งสามเบิกตากว้างและแสดงให้เขาเห็นถึงการแสดงออกสีหน้าที่สับสน
“ฮายาคาว่าซัง.....?”
“คุณคือนัตสึโนะ ไทโยว......จริงๆ?”
“เพื่อนร่วมชั้นของเรา”
“และบุคคลที่เล่นเกมส์อยู่เสมอ”
“เอ๋? ใช่นั่นผมเอง......”
ทำไมพวกเธอถึงถามคำถามอย่างนี้กัน
มากไปกว่านั้น ทำไมพวกเธอถึงได้ออกนอกเส้นทางของพวกเธอและมาหาเขา ไทโยวครุ่นคิดอยู่ในหัว
ราวกับว่าได้ตอบสนองกับคำถามของเขา
ทั้งสามพี่น้องกลายเป็นวงกลมและเริ่มพึมพาบางอย่าง
การสนทนาของพวกเธอทันใดนั้นก็ถูกพักไว้และเขาก็ไม่สามารถจากพวกเธอไปได้ทันทีแล้วตอนนี้
ด้วยเหตุนี้ ไทโยวไม่มีทางเลือกนอกจากยืนอยู่ตรงนั้น ขณะสังเกตสิ่งที่พวกเธอจะทำต่อไป
โคโตเนะ, ซูสุเนะ, และคาซาเนะ
มันเป็นชื่อที่แสดงให้เห็นว่าพวกเธอมีใบหน้าที่เหมือนกันอย่างแท้จริง
และเป็นแฝดสามที่เหมือนกัน
แต่ถ้าคุณพูดว่าพวกเธอไม่สามารถแยกออกจากกันได้
นั่นมันไม่ถูกต้อง ด้วยเหตุผลบางอย่าง แม้ว่าพวกเธอจะมีใบหน้าที่เหมือนกัน
พวกเธอไม่ความสูงที่ต่างกันไม่เกินสิบเซนติเมตรในแต่ละคน
โคโตเนะความสูงดูเหมือนสาวม.ปลายปีแรก
แต่ทว่า ซูสุเนะดูเหมือนสาวม.ต้น และคาซาเนะดูเหมือนเด็กประถมที่กำลังสะพายกระเป๋า
เธอเพิ่งออกมานอกสถานที่และมีรูปร่างกระทัดรัด
แม้ว่าพวกเธอมีใบหน้าที่เหมือนกัน
พวกเธอก็มีความสูงที่ไม่สมส่วนกันซะเลย และนั่นทำให้พวกเธอมีชื่อเสียงมากยิ่งขึ้น
(แต่ถึงอย่างนั้น.....พวกเธอก็สวยจริงๆ)
มองไปที่สาวๆเหล่านี้
เขาก็คิดอย่างนี้จริงๆในใจเขา
ไม่ว่าผู้หญิงคนไหน พวกเธอก็หน้ารัก และปราศจากความยับยั้งชั่งใจเขาคงสรรเสริญใบหน้าของทั้งสามที่สวยงาของพวกเธอและผิวอันไร้ที่ติ
พวกเธอมีดวงตาอบซิเดียนอันโดนเด่น และริมฝีปากที่จัดเรียงกันอย่างน่ารัก
เมื่อทั้งสามยืนเรียงกัน ถ้าคุณแยกความจริงที่ว่าพวกเธอหน้าอกเล็กออกไปล่ะก็นะ
พวกเธอก็ไม่มีที่ติสักอย่างบนร่างกายของพวกเธอ พวกเธอคือ บิโชวโจว(Bishoujou’s)
ขณะที่ทั้งสามสาวกระซิบในหมู่พวกเธอเอง
บางครั้งพวกเธอก็จ้องมองไปที่ ไทโยวอย่างวูบวาบ
พวกเธอกำลังพูดเรื่องอะไรกัน?
ไทโยวคิด
เฮร่าพูดกับเขา โดยปราศจากที่เขาไม่ได้จ้องไปทางเฮร่า
ไทโยวก็กระซิบกลับ
“นี่คืออะไร?
ผมคิดว่าเธอสัญญากับผมแล้วว่าเธอจะไม่พูดกับผมตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่นหนิ”
“ฉันขอโทษ~ แต่ถึงอย่างนั้น
มีบางสิ่งที่ฉันกังวลเกี่ยวกับมันนิดหน่อย~”
“มันคืออะไร?”
“พวกเธอนั้นคือ แฟนของไทโยวจัง?”
“หะ?”
ไทโยวเบิกตากว้าง และหันไปจ้องเฮร่า
“นี่เธอกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรอยู่กันหา
เธอ? แน่นอนว่าไม่ใช่อย่างนั้น”
“พวกเธอไม่ใช่? ~ นั่นคือสิ่งที่กัววลอยู่นิดหน่อย.... ~”
“......เธอสามารถรู้สึกถึงความประทับใจที่ดีหรือค่าพารามิเตอร์อะไรอย่างนั้นจากพวกเธองั้นหรอ?”
เมื่อไม่นานมานี้เฮร่าจะแสดงความสามารถของเขาที่เขาได้รับตอนอยู่ในสวนสาธารณะ
ในขณะนั้นเขาก็จำได้ถึงบางสิ่ง และเขาต้องการจะถามเฮร่าในการยืนยันบางสิ่ง
“เปล่าหนิ มันคือสัญชาตญาณของผู้หญิง~”
“มันแค่สัญชาตญาณ? อุ๊บ
ฉันพูดโดยไม่คิดเลย”
ไทโยวหันอย่างอายๆเพื่อไปเช็คสามสาว
โชคดีที่สาวๆยังคงกระซิบกระซาบไปกันในแต่ละคนและพวกเธอก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเมื่อกี้นี้ไทโยวพึ่งได้ทำพลาดไป
อย่างไรก็ตาม
ก็ออกจากการพูดป้องปากกับเฮร่าไป สถานการณ์อย่างนี้ดูเหมือนมันจะไม่ไกลจากอนาคตเท่าไหร่
เขารู้สึกว่าสถานการณ์จะหลุดจากการควบคุม ด้วยเหตุนี้
เขาจึงมีความรู้สึกว่ามันคงจะเป็นความคิดที่ดีที่จะหนีออกจากสถานการณ์ตอนนี้
“ถ้าอย่างนั้น ฮายาคาว่าซัง
เจากันพรุ่งนี้ที่โรงเรียนนะ” (เขาเตรียมที่จะหนีแล้ว)
“อ้า รอเดี้ยวก่อน”
“เรามีบางสิ่งที่กำลังจะพูดกับคุณ”
“3 นาที....1 นาที ไม่เราต้องการเพียงแค่ 30 วินาทีเท่านั้น”
สามพี่น้องนั้นคนที่อยู่ในการประชุมของพวกเธอตระโกนออกมาเพื่อที่จะหยุดไทโยวจากการเดินหนีไป
มันดูเหมือนว่าพวกเธอจะมีการแสดงออกที่รุนแรง
“ฮ่า เอาล่ะถ้าคุณสามารถทำให้มันสั่นได้ก็ไม่เป็นไร”
เพื่อให้เป็นอย่างนั้นทั้งสามสาวรีบก็รีบเข้ามาปิดช่องว่างระหว่างพวกเขาอย่างรวดเร็ว
พวกเธอไปทางไทโยวด้วยสายตาที่เข้าใจตรงกันและจ้องอย่างตั้งใจไปทางเขา มันเป็นการจ้องชนิดที่ดูเหมือนว่าจะเต็มไปด้วยความหลงใหล
และไทโยวบุคคลที่ไม่เคยมีประสบการณ์ในสถานการณ์อย่างนี้มาก่อน
มันทำให้หัวใจเขาเต้นอย่างหนัก
อย่างไรก็ตาม
การเต้นของหัวใจเขาในไม่ช้าก็เปลี่ยนไปเป็นความรู้สึกที่แตกต่าง
“ “ “ ได้โปรดไปกลับพวกเราด้วยค่ะ! ” ” ”
ไทโยวเริ่มสงสัยกับการได้ยินของเขา
เมื่อเขาได้กลับมาถึงบ้าน
ทันใดนั้นไทโยวก็ฟุบลงไปที่เตียง
เขาเพิ่งจะได้ออกไปหลายชั่วโมง
อย่างไรก็ตาม มีหลายอย่างที่เกิดขึ้นจนเขารู้สึกหมดแรง วันนี้
เขาต้องการแค่มุดตัวเองเข้าไปที่นอนแล้วก็หลับ
“ไทโยวจัง~ไทโยวจัง~”
อย่างไรก็ตาม เฮร่าได้ลอยมาใกล้ๆตัวเขาและบินมาที่บริเวณหูของเขาเหมือนกับเสียงยุ่ง
“......อะไรกัน?”
“ไทโยวจัง คุณมาถึงเลเวล 3 ในสวนสาธารณะเมื่อไม่นานมานี้
คุณต้องการจะตรวจสอบค่าความสามารถใหม~?”
“..........อ้า ถึงเธอจะพูดอย่างนั้น
ผมก็ไม่ไม่รู้สึกว่ามีอะไรเปลี่ยนไปเลยนะ”
ได้ยินความจริงที่ว่าเขาเลเวลอัพ พลังบางอย่างได้กลับเข้าไปในดวงตาที่เหนื่อยล้าของเขา
เขาได้ถูกขัดจังหวะโดยเหตุการณ์ที่มาอย่างต่อเนื่องที่เกิดจากตำรวจและสามพี่น้องฮายาคาว่าแล้วเขาก็ลืมเรื่องที่เขาเลเวลอัพไปโดยสมบูรณ์
เขาลุกขึ้นจากเตียง ไขว้ห้างและกอดอกแล้วหันไปทางของเฮร่า
“เอาล่ะ งั้นก็บอกสเตตัสผมมาได้เลย”
“ตามที่คุณต้องการ~”
การได้รับการร้องของให้เติมเต็มบทบาทหน้าที่ในชิวิตเธอ
เฮร่ายินดีอย่างยิ่งและตอบสนองอย่างสนุกสนาน ทันใดนั้นเธอก็โอนถ่ายความรู้ไปทางสมองของไทโยวซึ่งเหมือนกับพายุตัวอักษรที่ได้ไหลเข้ามาอีกครั้ง
หลายชั่วโมงผ่านที่ผ่านมาในสวนสาธารณะก็เกิดประกฏการณ์ที่เหมือนกัน
อีกครั้งที่เขาที่เขาเริ่มเช็คค่าเสเตตัสไปทีละอย่าง
“อย่างที่ผมได้สงสัย ดูเหมือนว่าผมจะสร้างมันเป็นเหมือนกับพลังต้นแบบของนักรบ
ผมต้องตรวจสอบอัตราของการเพิ่มขึ้นด้วย...เฮ้ เฮร่า ค่าสเตตัสของผมที่ได้รับเมื่อเทียบกับค่าเฉลี่ยมันสูงหรือเปล่า?
หรือว่าแท้จริงแล้วมันต่ำ?”
“ฉันขอโทษ~ ฉันก็ไม่แน่ใจเกี่ยวกับมันเท่าไหร่~”
เธอพูดออกมาในลักษณะการของโทษ
“เป็นอย่างนั้นหรอ ถ้างั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ยังไงผมก็ยังมีความสุขตราบใดที่ผมสามารถเลเวลอัพได้”
แม้ว่าทั้งหมดนี้จะเป็นเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่และทั้งหมดมันก็เป็นแค่เกม.....ขณะที่เขากำลังคิดสิ่งเหล่านี้อยู่
ทันใดนั้นเอง......
ชื่อเสียง: 0
เสน่ห์:
65535 (นี่อาจเป็นฮาเร็มก็ได้ หรือ ความน่าดึงดูดใจก็ได้ มันยังไม่เปิดเผยว่าค่าสถานะนี้ทำอะไรได้บ้าง)
แม้ว่าก่อนหน้านี้ เขาก็จำได้ว่าค่าชื่อเสียงตอนแรกมันเป็น 1 แต่ตอนนี้กลับเป็น 0 มันเป็นบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกว่าสงสารและรนทด
อย่างไรก็ตามทั้งสองตัวเลขได้เปลี่ยนไป ไม่เพียงแค่นั้น อีกตัวเลขได้เปลี่ยนไปอย่างน่าขันนั้นจนเขาได้แต่สงสัยตาของตัวเอง
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น