Riaru de Reberu Age Shitara Hobo Chitona Jinsei ni Natta
Chapter 6: The
Youth with an Unbalanced Diet
ห้องไทโยว: มันเป็นห้องนอนมาตรฐานสำหรับคนเดียว
โดยปกติแล้วบรรยากาศในห้องของเขานั้นจะเงียบและสงบ
ตอนนี้ถ้ามีใครสักคนเดินเข้าไปในห้องเขา พวกเขาคงจะได้กลิ่นหอมของสาวๆ ซึ่งมันไม่ได้ทำให้เขาใจเย็นเลยสักนิด
(ตรงนี้เขาใช้คำว่า กลิ่นผู้หญิงมั้งนะ women’s odour )
ไม่ นี่มันไม่ถูกต้องเลยที่จะใช้คำว่า
“กลิ่นตัว” ของผู้หญิง แม้ว่ามันจะไม่ผิดนักที่จะเรียกอย่างนั้นก็ตาม นี่มันไม่เหมาะสมที่จะเรียกกลิ่นที่ออกมาจากสาวๆว่า
“กลิ่นตัว”
ในกรณีนั้น
สิ่งที่ควรจะเป็นการอธิบายที่ดีที่สุดคือ? ---- เพราะว่าตั้งแต่ที่เขาเกิดมา
ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนไดเข้ามาในห้องของเขาอย่างนี้มาก่อน
เขาตื่นตระหนกโดยสิ้นเชิงและไม่สามารถคิดคำใด ๆ มาอธิบายได้เลย
ทั้งชีวิตของเขา มีคนที่เป็นเพศตรงข้ามที่เคยเข้ามาในห้องของเขาก็มีเพียงแค่แม่ของเขา
ภายในห้องนอนเขาที่โต๊ะเตี้ยๆที่อยู่ตรงนั้น
สามสาวและชายหนุ่มได้นั่งอยู่ที่นั่น
หันไปทางไทโยว ทั้งสามสาวที่กำลังนั่งบนส้นหลังตรง
สาวๆได้มองไปทางเขาอย่างกระสับกระส่าย สายตาที่หลงใหลของพวกเธอนั้นหยาดเยิ้มเกินไป
และ เมื่อเขาหันไปมองมันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาเกือบจะลุกไหม้!
หัวใจของงไทโยวกำลังเต้นอย่างรวดเร็ว
และลนลาน
“อืมม ฮายาคาว่าซัง---”
“ฉันชื่อ โคโตเนะ”
“เรียกฉันว่า ซูสุเนะ”
“เรียกฉันว่า คาซาเนะ”
“เอ๊ะ?”
“โปรดเรียกพวกเราด้วยชื่อจริงนะ”
“ไม่แม้แต่เพิ่ม ซัง* ?” <*คุณ>
“ขอความกรุณาด้วยค่ะ!!”
พวกเธอมีน้ำเสียงที่ดีอย่างมาก
พวกเธอมีน้ำเสียงที่ดีอย่างมาก
เมื่อพูดถึงการสืบทอดพวกเธอจะค่อยๆโค้งคำนับอย่างช้า
ๆ ขณะที่กดสามนิ้วของแต่ละมือลงบนพื้น
ด้วยความแปลกใจกับท่าทาของพวกเธอ ไทโยวก็รีบยกขึ้นมาด้วยตัวเขา
“เดะ-เดี้ยวก่อนพวกเธอ หยุดนะ เงยหน้าขึ้น---”
ด้วยความแปลกใจกับท่าทาของพวกเธอ ไทโยวก็รีบยกขึ้นมาด้วยตัวเขา
“เดะ-เดี้ยวก่อนพวกเธอ หยุดนะ เงยหน้าขึ้น---”
“ “ “จนกว่าคุณจะเรียกชื่อของเรา
เราจะไม่ขยับไปใหน” ” ”
เขาไม่แน่ใจว่าพวกเธอทำได้ยังไง แต่เสียงของพวกเธอดูเหมือนจะออกมาในเวลาเดียวกันอย่างเข้ากัน
เขาไม่แน่ใจว่าพวกเธอทำได้ยังไง แต่เสียงของพวกเธอดูเหมือนจะออกมาในเวลาเดียวกันอย่างเข้ากัน
เพราะว่าพวกเธอนั้นเรียงกันอย่างสวยงาม
เขาไม่สามารถปฏิเสธคำขอของพวกเธอได้ ขณะที่เขาก็ไม่ต้องการให้พวกเธอผิดหวัง
“ถ้าอย่างนั้น....คาซาเนะ----ซั ”
ในวินาทีสุดท้ายแค่ว่าเขากำลังจะเติมคำสุภาพว่า “ซัง” เขาก็ได้อดกลั้นคำนั้นไว้และเรียกชื่อ คาซาเนะ ออกมาโดยปราศจากคำสุภาพ
นี่เป็นครั้งแรก ที่เขาเรียกชื่อผู้หญิงในวัยเดียวกันโดยปราศจากการใช้คำสุภาพ
และไทโยวรู้สึกราวกับว่าเขาไม่สามารถใจเย็นได้
ปล่อยไว้ด้วยความรู้สึกที่กังวลกระวายเช่นนี้
มันไม้ได้จบแค่นั้น ดูเหมือนว่าคนเดียวที่เงยหน้าของเธอขึ้นคือ คาซาเนะ
เธอมองไปที่ไทโยวด้วยความปลาบปลื้ม
ซึ่งอีกสองคนก็ยังคงก้มหน้าอยู่
แน่นอนเขารู้ได้โดยไม่ต้องให้บอก
พวกเธอนั้นกำลังรอให้เขาเรียกชื่อพวกเธออยู่
“โคโตเนะ--- ซูสุเนะ--- ได้โปรดเงยหน้าเถอะนะ ผมขอร้องล่ะ”
“ค่ะ!”
“เข้าใจแล้วค่ะ!”
ด้วยวิธีนี้ทั้งสามสาวจึงเงยหน้าขึ้นและมองไปทางไทโยวอีกครั้ง
ด้วยวิธีนี้ทั้งสามสาวจึงเงยหน้าขึ้นและมองไปทางไทโยวอีกครั้ง
เพียงแค่เรียกชื่อของพวกเธอ
แม้ว่ามันจะเป็นการกระทำที่ง่าย ไทโยวเหนื่อยแล้ว
ถึงแม้ว่าเขาจะล่ามอนส์เตอร์สามคืนติดต่อกัน
เขาก็ไม่รู้สึกถึงปริมาณของความเหนื่อยล้าที่เขารู้สึกอย่างตอนนี้เลย
เขาคิดว่าถ้าเขายังอยู่กับสาวๆแบบนี้ต่อไป
เขาคงจะไม่สามารถควบคุมตัวเองไว้ได้ ดังนั้นไทโยวจึงเริ่มตั้งคำถามต่อความตั้งใจที่พวกเธอมาหาเขาในตอนดึกดื่นอย่างนี้
“เอ่อออ....ขอผมถามพวกเธอหน่อยได้ไหม
ว่าทำไมพวกเธอมาทำอะไรที่นี่?”
“เราต้องการอาศัยอยู่กับคุณ”
โคโตเนะพูด
“......ขอโทษนะ?
คุณช่วยเขียนหน่อยได้ไหม เพื่อที่ผมจะได้เข้าใจ?”
------เราต้องการจะอยู่ร่วมกับคุณ
ซูสุเนะ เอาสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋าเดินทางของเธอ และเริ่มเขียนคำเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว
------เราต้องการจะอยู่ร่วมกับคุณ
ซูสุเนะ เอาสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋าเดินทางของเธอ และเริ่มเขียนคำเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว
“ขอโทษนะ มันดูเหมือนว่าดวงตาของฉันมันค่อนข้างแย่”
—-Petatsu (Sound effect)
คาซาเนะ คว้าไปที่มือของ ไทโยว และ วางไว้บนหน้าอกของเธอ!
“อุหวา--- ธะ ธะ เธอกำลังทำอะไรกัน?!”
แม้ว่าความรู้สึกจะส่งไปที่ฝ่ามือของเขาจะเป็นหน้าอกที่กำลังเติบโต
ถึงอย่างนั้น มันก็เป็นแรงกระตุ้นที่รุนแรงเกินไปสำหรับไทโยว
เขาจับมือของคาซาเนะโดยอัตโนมัติ และ เลื่อนไปด้านหลังที่อยู่ไกล้กับผนัง
“อืมมม แบบนี้ล่ะ คุณจะเข้าใจหรือยัง?”
“มันเป็นเพราะว่าเราชอบคุณ”
“เราต้องการอยู่ร่วมกับคุณ”
“......ผมหมายถึง
แม้ว่าคุณจะพูดอย่างนั้นอย่างกระทันหัน”
“เราไม่ถูกยอมรับ?”
“เราสามารถทำได้ทุกอย่างเลยนะ และเรายังเก่งเรื่องงานบ้านด้วย”
“ถ้าคุณต้องการ
เราสามารถทำได้แม้แต่----”
คาซาเนะพูออกมาแค่ครึ่งทาง และ ดูเหมือนว่าปากของเธอจะแข็งขึ้น ราวกับว่าเลียนแบบเธอ อีกสองพี่น้องก็จ้องมองลงด้านล่างอย่างพร้อมเพรียงกัน ขณะที่แก้มของพวกเธอกำลังย้อมไปด้วยสีแดงอย่างน่าละอาย
มองเห็นว่า คาซาเนะ หยุดพูดประโยดของเธอไปกลางทาง ไทโยว ก็เริ่มคิด คำแบบไหนกันที่เธอได้พูด? ความรู้สึกแบบไหนกันที่เธอได้เคยพบ?
ในขณะที่กำลังคิดเกี่ยวกับสิ่งนั้น ไทโยว ก็กลืนน้ำลาย
ถ้าคนเพศเดียวกันเหมือนกับเขามาถามคำถามประเภทนี้กับเขา เขาก็คงได้แต่หันกลับไปถามและบอกพวกเขาว่า “หืม? คุณล้อผมเล่นหรือไง?” อย่างไรก็ตามคนที่กำลังถามเขาคือเพื่อนร่วมชั้น และสำคัญที่สุดพวกเขาเป็นที่รู้จักกันดีว่า บิโชวโจ 3 พี่น้องครอบครัวฮายาคาว่า
ความคาดหวังกำลังก่อตัวขึ้นภายในของ ไทโยว แต่ในเวลาเดียวกันเขาก็มึนงงกับสถานการณ์นี้พอ ๆ กันเลย
แม้ว่าหลังจากนี้ผู้ชายจะทำหน้าที่ตามคำสั่งของผู้หญิง เขาอาจจะถูกเยาะเย้ยว่าเป็นบุคคลที่มีโชคชะตาว่าจะสูญพันธ์ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะไม่ได้คิดที่จะเอาเปรียบในสถานการณ์แบบนี้
ชายหนุ่มที่ชื่อ นัตสึโนะ ไทโยว
ก็เป็นคนที่ยากจะจัดการได้ เขาอยู่ในช่วยวัยที่ฮอร์โมนของเขาจะเดือดพล่าน
แม้ว่าในความเป็นจริงในเรื่องนี้จะทำให้เขายิ่งแย่ขึ้น ไทโยว
คือคนที่ขี้จุกจิกจู้จี้ และ ระมัดระวังอย่างมากเกี่ยวกับการกระทำของเขา
มาจนถึงตอนนี้ เขาได้หันไปในทิศทางตรงกันข้าม แทนที่จะเป็นคนที่กระตือรือร้น เขากลายเป็นเมินเฉยเกี่ยวกับผู้หญิงที่กำลังอยู่มากเกินไป
เขาถอนหายใจออกมา และเผชิญหน้ากับสามพี่น้อง
“.........ผมเข้าใจแล้ว แต่ว่ามีเงื่อนไข”
“ได้ เข้าใจแล้ว”
“เดี้ยวก่อน”
“เราจะเตรียมความพร้อม-”
“ไม่ ในทางกลับกัน”
ไทโยว ประกาศอย่างชัดเจน
ทั้งสามสาวแปลกใจ
“ผมกำลังพูดเกี่ยวกับการค่าทดแทนของการชดเชย......สำหรับการอยู่ที่นี่”
แม้ว่าตอนนี้ สาวๆกำลังพยายามแสดงร่างกายของพวกเธอกับเขาทุกโอกาสเลยก็ตาม ไทโยว ก็ขัดจังหวะคำของพวกเธออย่างสงบ
เขาไม่ชอบการเอาเปรียบกับผู้หญิง และ เงื่อนไขการแลกเปลี่ยนแบบนั้น
ในตอนเช้า ไทโยว ได้ยินเสียงที่แตกต่าง และเป็นจังหวะขางการสับมาจากในห้องครัว เขารู้สึกของเขาถูกทำให้อ่อนลงด้วยกลิ่นที่หอมของมิโซะถั่วเหลือง
แม้ว่าสิ่งเหล่านี้ควรจะแสดงถึงความรู้สึกของครอบครัว
ไทโยว ผู้ที่ไม่เคยมีประสบการณ์กับสิ่งเหล่านี้ต้องใช้เวลาพอสมควรในการคุ้นเคย
เขาอยู่ในอ่างอาบน้ำ ซึ่งน้ำไม่ได้เต็ม และเขาก็พยามยามอย่างไม่เต็มใจที่จะตื่นจากอาการมึนงงของเขา เมื่อคืนนี้ที่เขาได้หลับอยู่ในอ่างนี้ ดังนั้นร่างกายของเขาจึงปวดไปหมด เพราะว่าเขานอนไม่ค่อยหลับ แต่เขาคิดว่ามันคงดีกว่าการนอนในห้องแคบๆ กับสาวๆ
เมื่อคืนเขาปฎิเสธการนอนร่วมกันกับพวกเธอ ถ้าเขายังอยู่ในที่เดียวกันกับสาวๆ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าบางสิ่งที่เปลี่ยนกลับไม่ได้คงเกิดขึ้นแน่นอน ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไปหลบภัยในห้องน้ำของตนเอง และล็อคประตู ดังนั้นสาวๆจึงเข้ามาไม่ได้
มันไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบผู้หญิง แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้มีความรักกับคำว่า “การชดใช้บุญคุณ” โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่ใช่วิธีนี้แน่นอน
ไทโยว ก็เหมือนชายหนุ่มในวัยกลางคน แต่ว่าเขาก็มีด้านแปลก ๆ สำหรับเขาที่น่าตกใจจริงๆ
ในโลกนี้ที่มีวิธีการหลากหลายที่ซึ่งชายหนุ่มจะจัดการกับผู้หญิง สำหรับตัวอย่าง
ชายหนุ่ม:
ใครบ้างที่ไม่แข่งขันในการแสวงหาเงินและเซ็กส์ คนใจดี การร่วมมือและครอบครัวที่มุ่งมั่น และในอีกด้านของคลื่นความถี่ ผู้ชายนั้นก้าวร้าวจะไล่กวดเซ็กส์และเงินทอง
ถ้าหากมีความจำเป็นต้องจัดหมวดหมู่พวกเขา ไทโยว สามารถจัดเป็นทั้ง ผู้ที่ไม่มีวิธีจัดการใด ๆ ไม่เป็นที่นิยม หรือความผิดพลาดที่ผ่านมา แต่จะออกไปเพียงกับผู้หญิงคนที่เขาตกหลุมรักเท่านั้น หรือประเภทของบุคคลที่ทึ่มมากขึ้นภายในเกมส์จากนั้นพวกเขาพวกเขาก็จะไล่ตามผู้หญิง
ถ้าเขาไม่ชอบมัน ไม่ว่าอาหารจะอร่อยแค่ไหน เขาก็จะไม่กินมัน
ดังนั้นเขาจึงไม่พูดอะไรเลยที่จะเป็นความผิดพลาด
ด้วยความคิดที่เริ่มจากตัวเขาเอง ไทโยว หนีไปทางห้องน้ำเพื่อที่จะนอน
“อรุณสวัสดิ์ ไทโยวจาง~”
ทันใดนั้น ข้างหน้าดวงตาเขา เฮร่า ได้ปรากฏตัวออกมา เฮร่าไปทั่วผนังห้องนอนจนถึงห้องน้ำ เขายอมรับเลยว่าเธอเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดซึ่งก็คือ แฟรี่
“อ่า อรุณสวัสดิ์ แล้วสาวๆกำลังทำอะไรกันอยู่?”
จากเสียงของสิ่งที่เขาสามารถเดาได้ดี อย่างไรก็ตาม ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องถามเพื่อยืนยันสถานการณ์
“พวกเธอกำลังทำอาหารเช้า~”
ขณะที่กำลังจะพูดว่า “เข้าใจแล้ว” ในการรับรู้ ไทโยว ก็ยืนขึ้น แล้วเขาก็ยืดร่างกายออกไป และ บิดหลังของเขาเพื่อบรรเทาความตึงเครียดที่สะสม
ราวกับว่าพวกเธอได้ยินเสียงบิดร่างกายของเขา มีเสียงเคาะประตูห้องน้ำดังมา
“ขอโทษนะ......คือว่า....คุณตื่นแล้วหรอ?”
เสียงนั้นฟังดูเหมือนการถามอ่อนโยน และเขาเริ่มคิดว่าทั้งสามสาวคนไหนเป็นเจ้าของเสียง
แม้ว่าสาว ๆ จะมีคุณสมบัติใบหน้าที่โดดเด่น เมื่อเสียงของพวกเธอสามารถได้ยินด้านนอกของกำแพงเท่านั้น เขาไม่สามารถระบุได้แม้แต่น้อยเลยว่าเป็นเสียงของใคร เขาพยายามคิดหาคำตอบ แต่หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ตัดสินใจว่าจะทิ้งเรื่องนี้ไว้ก่อน
(ผมไม่สามารถปล่อยให้พวกเธอรู้ความจริงได้ว่า ผมไม่รู้ว่าเสียงของพวกเธอคือใคร)
ขณะที่กำลังคิดสิ่งต่าง ๆ เขาหันไปทางผนัง
และ ตอบคำถามออกไป
“อ้า ไม่เป็นไร ผมกำลังจะออกไป?”
“ค่ะ!”
“โปรดไปข้างหน้า!”
“รินจาง ฟูจัง ถ้าเธอไม่ถอยออกประตูมันจะเปิดไม่ได้”
ดูเหมือนเสียงจะเป็นของ โคโตเนะ เสียงสับรัว ๆ สามารถได้ยินที่อีกด้านหนึ่งของประตู เขารอให้เสียงเงียบลงก่อน แล้วเขาก็เปิดประตูอย่างระมัดระวัง และ ออกไปจากห้องน้ำ
สิ่งที่อยุ่ตรงนั้นคือ สามสาวสวมผ้ากันเปื้อนยืนเรียงกัน
“.........น่ารัก”
ไทโยว ช่วยไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงออกไปโดยปราศจากความคิด ได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าของสามสาวก็กลายเป็นสีแดงสดใส
“นั่นเรื่องจริงหรอ?”
“อืมม คุณช่วยพูดอีกครั้งได้ไหมคะ?”
“เราต้องการให้คุณบอกพวกเราทีละคนได้ไหม?”
ทั้งสามสาวเดินเข้าไปไกล้เขา และ ยืนเรียงกันเป็นเส้นตรงด้านหน้า ไทโยว พวกเธอยืนเรียงกันเหมือนเด็กน้อยในโรงเรียนประถม
ทั้งสามสาวเดินเข้าไปไกล้เขา และ ยืนเรียงกันเป็นเส้นตรงด้านหน้า ไทโยว พวกเธอยืนเรียงกันเหมือนเด็กน้อยในโรงเรียนประถม
คนแรกที่อยู่หน้าสุดของ ไทโยว คือ คาซาเนะ เธอมีดวงตาประกายที่แหงนมองมาที่ไทโยว
แม้ว่าเขาจะยังคงไม่คุ้นเคยกับการสัมผัสทางกายกับผู้หญิง แม้กระนั้น แค่การบอกเด็กสาวข้างหน้าเขาว่าพวกเธอน่ารักนั้นไม่ใช่ปัญหากับเขาเลย
ไทโยว มองไปที่ตรง ๆ ไทที่ดวงตาของพวกเธอ
“เธอน่ารักมาก คาซาเนะ”
“Fuwaa ……” <เสียงเอฟเฟคเธอเขิน>
“เธอน่ารักนะ ซูสุเนะ”
“Haauu.........”
“เธอน่ารักนะ โคโตเนะ”
“Ahhh.........”
เมื่อเขาพูดคำเหมือนกันซ้ำ ๆ กับพวกเธอทีละคน การแสดงออกทางสีหน้าของเด็กสาวถูกพิชิตด้วยอารมณ์ และในจุดนั้นพวกเธอทรุดลงไปที่พื้นราวกับขาของพวกเธอสูญเสียความแข็งแรง
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น