Riaru de Reberu Age Shitara Hobo Chitona Jinsei ni Natta
Chapter 7: Transparent Conversational Space
ไทโยว
ใช้คนละเส้นทางกับสามพี่น้องในการไปโรงเรียน
โดยไม่ต้องคิดเลยว่าเขาวิ่งหนีมาโดยสัญชาติญาณ
ในความเป็นจริงเขาค่อนข้างเป็นคนเก็บตัว แม้ว่าทั้งหมดที่เขาทำคือมองไปที่ดวงตาของพวกเธอ
ขณะที่เขาเรียกเชื่อพวกเธอออกมา แต่กระนั้น สำหรับ ไทโยว
คนที่ซึ่งในอดีตมีปฏิสัมพันธ์กับเพศตรงข้ามน้อยมาก มันคือความอดทนอย่างมากสำหรับเขา
นอกจากนี้
มันยากที่จะคืนความรู้สึกของสาว ๆ เมื่อมันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
การถูกชอบเป็นสิ่งที่น่ายินดี แต่เมื่อพวกเธอเปลี่ยนความรู้สึกของความรักที่มีต่อเขา
บางที่ในหัวใจเขารู้สึกไม่ดีสำหรับสาวๆ
ความซับซ้อนของเรื่องต่างๆมารวมกันด้วยความเป็นจริงที่เขาเป็นเพียงเด็กอายุ 16 เท่านั้นมันยากเกินไป
และในเวลาเดียวกัน
เหตุผลที่พวกเธอมีความชอบเพิ่มขึ้น และเหตุผลที่ใจของเขาห้อมล้อมไปด้วยความรู้สึกผิดนั้นเนื่องมาจากค่าสถานะ......
เสน่ห์: 65535
หลายวันก่อนหน้านี้
พี่น้องฝาแฝด ฮายาคาว่า เป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นธรรมดา แรงผลักดันหลักและเวลาที่ว่าทำไมสิ่งนี้มันเกิดขึ้นนั้นมันเป็นเรื่องบังเบิญมากเกินไป
ไทโยว คิดว่ามันไม่ต้องสงสัยเลยมันเป็นเพราะความสามารถนี้
ถ้าเขาเพิ่มค่าสถานะนี้ถึงระดับสูงสุดผ่านการทำงานอย่างหนักของเขา
ถ้าอย่างนั้นคนที่คลั่งไคล้การอัพเลเวลอย่างเขาคงยืดอกได้อย่างมั่นใจ
และจงภูมิใจในความสำเร็จของเขา อย่างไรก็ตาม เวลานี้มันไม่เหมือนกันเลย
เพราะว่าตัวเลขบั๊กที่เรียกว่า “overflow<ล้น>” มันบ้าไปแล้ว.........
ในอีกคำก็คือผลลัพธ์ที่มาจากความโชคดีอันบริสุทธ์ และ ไม่ยุติธรรมอย่างแท้จริง
เพราะว่ามันไม่ได้ว่าเขาได้รับความสามารถนี้มาจากการพยายาม
เขาจึงไม่เต็มใจที่จะยอมรับข้อได้เปรียบแบบนี้ได้
หลายปีที่ผ่านไป
ผู้คนจะมองย้อนกลับไปที่เหตุการณ์นี้และคิดกับตัวเองด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น:
(ทำไมผมถึงทำเรื่องยุ่งยากกับเรื่องเล็ก
ๆ นี้ด้วย ถ้าผมคิดให้ระวังกว่านี้
ตอนนั้นฉันยังเด็กและการดื้อรั้นมากเกินไปซึ่งมีความหมายเล็กๆ)
“.....ฮ่า”
ถึงอย่างนั้น
สำหรับไทโยวที่อาศัยอยู่ในไทม์ไลน์ในปัจจุบันมันเป็นเรื่องที่สำคัญอย่างมาก เพียงแค่นี้ก็ทำให้เขาถอนหายใจด้วยความสิ้นหวัง
“อรุณสวัสดิ์
นัตสึโนะ เอ๊ะ? ไม่ใช่ว่านายกำลังเล่นเกมส์อยู่หรอ?”
“โอ้เองเหรอ
นาคาจิม่า? ใช่ ฉันก็เล่นมันอยู่เลื่อยๆ...”
โดยปกติในบนทางไปโรงเรียน
คาสึกิ ผู้เบิกบานจะเดินมาข้างๆเขาและนี่ทำให้เขาต้องถอนหายใจออกมาเล็กๆ
“เกิดอะไรขึ้น
นายดูเหมือนจะไม่ดีเลยนะ มันเป็นปัญหาส่วนตัวงั้นเหรอ?”
นาคาจิม่า
กระดิกนิ้วก้อยของเขา และให้รอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์
“มันต้องเป็นเพราะเรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว ! ” ไทโยว อยากที่จะตะโกนมันออกไปอย่างที่สุด ผู้คนรู้ว่า
คาสึกิ นั้นเป็นคนที่ชอบการซุบซิบเรื่องความรัก เขาเป็นคนที่รู้จกกันดี และ
เขาไม่ต้องการให้ทิศทางการสนทนาเป็นไปอย่างนั้น เมื่อรู้ความจริงข้อนี้ ไทโยว
จัดการเรื่องนี้ได้อย่างหวุดหวิดเพื่อหยุดยิ้งการระเบิดของเขา
“ไม่
มันไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิด มันเป็นเพราะสมาทโฟนของฉันพังน่ะ”
“เป็นเพราะสมาทโฟน
นายหมายถึงมือถือรุ่นล่าสุดที่นายพึ่งซื้อเมื่อเร็วๆนี้ใช่ใหม?”
“ใช่”
“เรื่องจริงหรอ?
ขอดูหน่อย ขอชั้นดูหน่อย มันมีรอยแตกบนหน้าจอเหมือนกับใยแมงมุม ?”
“มันมากกว่าหน้าจอแตก
มันง่ายกว่าที่จะบอกว่ามันถูกบดเป็นฝุ่น หลังจากที่มันหล่นอย่างกะทันหันมีรถวิ่งมา
และ ชนมันแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย”
“ว้าว........ชั้นเสียใจกับนายด้วยนะ
เป็นอย่างนี้นี่เอง นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมวันนี้นายถึงไม่เล่นเกมส์สินะ.........”
“..........มันเป็นอย่างนั้นแหละ”
ไทโยว
รู้สึกโล่งใจสำหรับบางคนที่เหมือนกับ คาสึกิ คนที่รักการซุบซิบเรื่องความรัก
ถ้าเรื่องเกี่ยวกับพี่น้องฝาแฝดถูกเปิดเผยออกไปล่ะก็ มันคงจะกลายเป็นหายนะมากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้
เขาต้องการซ่อนความลับนี้ไว้ ไทโยวคิด
“นอกเหนือจากนั้น
ดูเหมือนว่า นัตสึโนะ ไม่มีเกมส์อยู่ในมืออย่างนี้มันก็ทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆนะ”
“มันถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ใช่
มันทำให้ชั้นใจเย็นไม่ได้เลย มันเหมือนกับความรู้สึกที่มองเห็นพิราบในหน้าสถาณีกลัวการเข้าใกล้คนนั่นแหละ”
“ผมเข้าใจในสิ่งที่นายพูดนะ
แต่มันไม่จริง.....”
ไทโยวมีรอยยิ้มขมๆ
“แต่นายก็รู้
แม้ว่านายจะไม่มีสมาทโฟน นายก็ไม่ได้เล่นเกมส?
ในความเป็นจริงนายไม่ได้เอามือถือมาและเล่นเกมใช่ใหม?”
“มันเป็นเพราะว่าอันเก่านั้นไม่มีเกมส์ที่ต้องการจะเล่น”
“ฉันเข้าใจ”
ขณะที่ ไทโยว
กำลังชำเลืองไปที่การยิมยอมของ คาสึกิ เขาก็หมุนเหรียญ 1 เยน ในมือของเขาไปเลื่อยๆ
แม้ว่าเขาจะพูดสิ่งเหล่านั้น
ในความเป็นจริงเขาไม่ได้เป็นสมาทโฟนหรือมือถือเพื่อเล่นเกม นี่เป็นเพราะว่าในขณะนี้โลกแห่งความเป็นจริง
เขากำลังเลเวลอัพ และสิ่งที่เขารักเกี่ยวกับเกมส์คือ ความสามารถในการเก็บเลเวล
อย่างน้อยก็ในขณะที่เขายังคงสามารถทำให้ในชีวิตจริงก้าวหน้าขึ้น
เขาไม่ต้องการเล่นเกมส์ และเขาก็ไม่รู้สึกอยากบังคับให้เล่นเกมส์ด้วยเหมือนกัน
พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ แม้จะคิดว่าเขาไม่ได้กำลังเดินกับเกมส์ในมือ
เขาก็รู้สึกราวกับว่า ตอนนี้เขากำลังเล่นมันอยู่
“อรุณสวัสด์ อาโอบะจัง! วันนี้เธอก็ดูน่ารักเหมือนเดิมเลยมีหางม้าด้วย! ”
จบการพูดคุยแบบผิวเผิน คาสึกิ
ก็ทำตามการกระทำปกติของเขา ไปหากลุ่มเพื่อนของเขา
ขณะที่เขาแยกออกจาไทโยวอย่างเป็นธรรมชาติ และ วิ่งไปทางเพื่อนเขา เมื่อ ไทโยว
มองตามไปทางที่ คาสึกิ กำลังไป มีสาวน่ารักกับทรงโพนี่เทลที่แนบมากับหัวของเธอ
มันไม่ได้เป็นเรื่องง่ายเลยกับการจัดเรียงทรงโพนี่เทลนั้นถูกรัดด้วยดักแด้เหมือนกับแฟชั่นอย่างเรียบๆของเธอก็ไหลลงมาที่คอของเธออย่างประณีต
เส้นผมบางเส้นของเธอนั้นสามารถหลบหนีจากดักแด้นั้นช่วยเพิ่มความน่ารักให้กับเธอ
มันราวกับว่าเธอจัดมันอย่างระมัดระวังผมของเธอเพื่อเป็นโพนี่เทลที่เพอร์เฟค
มีคนหลายคนในชั้นเรียนเขาที่มีทรงผมโพนี่เทล อย่างไรก็ตาม
ไม่มีใครเลยที่เทียบได้กับความสวยของเธอ คนส่วนใหญ่มีระดับที่น่าผิดหวัง และ ส่วนใหญ่เพียงแค่มันผมของพวกเธออย่างไม่ใส่ใจในแบบเก่าๆ
“หืม?”
เดิมทีมันเป็นแค่ ไทโยว
ที่ชื่นชมโพนี่เทลของเธอข้างเดียว แต่ทันใดนั้นเธอก็หันไปมองหน้าเขา แม้ว่าเธอจะเพิ่งพูดบางอย่างเกี่ยวกับ
คาสึกิ ด้วยเหตุผลบางอย่าง หรืออย่างอื่น เธอในตอนนี้จ้องมองไปทางเขาอย่างเข้มข้น
ไม่ มันเหมือนว่าเธอกำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตาของเธอ
(ฉันทำอะไรบางอย่างที่แย่กับเธองั้นเหรอ
? )
การจ้องมองของเธอดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เป็นลบ
นั่นมันเพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาคิดได้อย่างนี้
เขาพยายามค้นหาในความทรงจำของเขา แต่มันไม่มีอะไรเลยที่จะทำให้เขาโดนเธอเกลียด
นี่เป็นข้าสรุปที่เขาเจอ
แม้ว่าเธอจะยังจ้องมองมาที่ ไทโยว เป็นเวลานาน ในไม่ช้าการจ้องมองของเธอก็กลับเป็นปกติอีกครั้ง
และในเวลาต่อมาเธอก็กลับไปคุยกับ คาสึกิ ขณะที่กำลังเดินไปทางโรงเรียน
“เอาล่ะ ฉันต้องไปแล้ว ขอโทษด้วย”
เวลา:
ช่วงเช้า-เวลาพัก
เขาได้รับการเสนอชื่อจากอาจารย์คนหนึ่งให้ทำหน้าที่ทำความสะอาดในช่วงก่อนหน้านี้
และ ไทโยว แทบจะไม่สามารถทำงานเสร็จได้ในเวลาแค่นิดเดียว และสิ่งที่เขาได้รับก็คือ
“ขอบคุณ” โดยหนึ่งในอาจารย์ก่อนที่เขาจะออกจากห้องพักครู
“หวัดดี”
เมื่อเขาได้กลับมาที่ห้องเรียนเขาได้พบกับหนึ่งในพี่น้องแฝดสามคนที่สูงที่สุดนั่นก็คือ
โคโตเนะ
“โคโตเนะ.......เธออยู่คนเดียว?”
ตามปกติเขาจะระงับการพูดอย่างงุ่มง่ามว่า “ซัง” ในขณะที่เขากลืนคำนั้นไป ภาพลักษณ์ของสาวๆสำหรับ
ไทโยว คือพวกเธอเป็นหน่วยเดียวกันที่ทำหน้าที่ร่วมกัน
เมื่อเขาพบกับเพียงหนึ่งในนั้น สำหรับเขาแล้วนั้นรู้สึกเหมือนพบกับตัวละครแรร์ในเกมส์
“ใช่ ฉันกำลังหาคุณอยู่ เราไม่รู้ว่าคุณไปไหน
ดังนั้นเราสามคนเลยแยกกันหา”
“โอ้ พวกเธอแยกกัน?”
“ใช่ ฉันจะเรียก ซูสุจัง และ คาซาจัง ที่นี่ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“อ่า โอเค”
แม้ว่าเขาจะตกลงกับเธอ เธอก็ยังยืนอยู่กับที่
เธอยังคงมองไปที่ ไทโยว ขณะยิ้มให้เขา และ มันดูเหมือว่าเธอจะดีใจเกี่ยกับบางอย่าง
“.........”
“.........”
“เอ่อ......ไม่ใช่ว่าเธอจะไปเรียกทั้งสองคนหรอ?”
เขารู้สึกไม่สบายจริง ๆ เกี่ยวกับแรงกดดันในเรื่องนี้
แต่ยิ่งไปกว่านั้นเขารู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อยกับพฤติกรรมของเธอที่เขาถามโดยไม่คาดคิด
“ฉันเรียกพวกเธอแล้ว”
“เอ๊ะ? เธอได้ทำอะไรหรือเปล่า?”
“ใช่ ฉันดีใจมาก”
“........หืม?”
ในหัวของ ไทโยว เต็มไปด้วยความสับสน
เขาพยายามจะจินตนาการของสถานการณ์นี้ที่เขาได้ถูกพบก่อนหน้านี้คงจะอธิบายเรื่องนี้ได้
แต่เขาไม่สามารถระบุตำแหน่งใด ๆ ได้เลย และเขาก็เองคอของเขาด้วยความสับสน
“อย่างที่ฉันพูด ฉันดีใจมากจริง ๆ เพราะว่าฉันกำลังดีใจมากเลยที่
ซูสุจัง และ คาสะจัง จะสามารถรู้ว่าฉันพบคุณ”
“อย่าบอกนะว่านี่คือ เทเลพาที?” <โทรจิต>
“มันน่าจะเป็นอย่างนั้น
แม้ว่าเราจะไม่รู้ว่ามันทำงานยังไง แต่ว่าเราสามารถถ่ายถอดความรู้ความรู้สึกของแต่ละคนที่เราพบเจอ”
“Hee--”
<วิธีที่คนญี่ปุ่นยอมรับบางสิ่ง>
เสียงของ ไทโยว หลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
แม้ว่าคนในคำถามจะไม่เขาใจว่าความสามารถของเธอทำงานอย่างไร แต่ถ้าพวกเธอสามารถส่งความรู้สึกของแต่ละคนได้จากระยะไกลจริง
ๆ งั้นเป็นไปได้มากว่ามันคือประเภทของเทเลพาธี
แฝดสามนั้นเชื่อมต่อความรู้สึกของแต่ละคนด้วยกันอย่างลึกซื้ง
เทเลพาธีแบบนั้น สำหรับ ไทโยว เรื่องนี้มันน่าสนใจอย่างยิ่ง.... เป็นวิธีที่ดีเลยมันจุดประกายความสนใจของเขาในพวกเธอ
“ขอผมถามคำถามต่าง ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ไหม?”
“ได้แน่นอน”
ขณะที่เขาได้รับความยินยอมจาก โคโตเนะ ไทโยว
ต้องการถามเรื่องต่าง ๆ ขณะกำลังเดิน ด้วยเหตุนี้เขาเริ่มเดินไปทางห้องเรียนเขา และ
เริ่มสนทนากับเธอระหว่างทาง
“การเชื่อมต่อนี้ขึ้นอยู่กับความรู้สึกหรือเปล่า?
หรือ เธอสามารถใข้คำพูด..........เพื่อสื่อสารกับแต่ละคนในใจเธอ?”
“เราเคยทำสิ่งต่าง ๆ ตอนพวกเราเป็นเด็ก”
โคโตเนะ พูดด้วยใบหน้าขอโทษ
“แต่ว่าตอนนี้เราไม่สามารถทำสิ่งนั้นได้อีกต่อไป
โปรดยกโทษให้ฉันด้วย”
“ไม่ มันไม่ใช่สิ่งที่คุณควรขอโทษเลย ตอนนี้มันมีเพียงความรู้สึกที่ส่งผ่านกันใช่ไหม?
ตอนนี้คุณสามารถส่งความรู้สึกที่ชัดเจนออกไปได้ไหม?”
“ได้ ถ้ามันแค่นั้นเราสามารถส่งมันได้ชัดเจน
ในความเป็นจริง มันไกล้กับคำว่าเราแบ่งปันความรู้สึกของแต่ละคนร่วมกัน เราไม่สามารถซ่อนความรู้สึกของแต่ละคนได้
เมื่อเราเริ่มทำงาน หรือตื่นเต้นความรู้สึกของเราจะส่งไปยังแต่ละคนโดยปราศจากความยินยอม”
“งั้นมันก็รั่วไหลออกมา”
“ใช่ ความรู้สึกระหว่างพวกเราเป็นอย่างนั้น”
“นั่นมันสุดยอดเลย ความสามารถนี้ อย่างที่คาดไว้พวกคุณแฝดสาม
อ่า แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น.......”
ขณะที่กำลังเดิน ไทโยว ยกมือไปที่คางของเขา และขมวดคิ้วในการคิด
“ถ้าอย่างนั้น อะไรหรอ?”
“อ่า ผมไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ แต่ผมเชื่อในกรณีของคุณ
หัวใจของพวกคุณได้เชื่อมโยงกันเพราะว่าไม่มีสิ่งกีดขวาง ผมคิดว่าเพราะหัวใจของพวกคุณเชื่อมต่อกันเสมอ
มันขยาย......ผลกระทบของสิ่งที่คุณได้พบเจอบนร่างกายจริงของพวกคุณมากกว่าที่คุณรู้
เช่นเดียวกับจิตใจของคุณสามารถแชร์อารมณ์ร่างกายของคุณ ดูเหมือนว่ามันก็ถ่ายทอดความรู้สึกด้วยเหมือนกัน
อย่างไรก็ตามย้อนกลับไปในวันที่คุณเคยใช้การพูดคุยในใจของพวกคุณ แต่ตอนนี้คุณสูญการติดต่อกับความสามารถนั้นไป
ผมคิดว่ามันอาจจะเป็นเพราะผลข้างเคียงที่พี่น้องคุณแยกกันหรือเปล่า?
ถ้ามันเป็นอย่างนั้นผมว่ามันน่าละอายเล็กน้อย”
“น่าละอาย?”
โคโตเนะ เบิกตากว้าง และมองไปที่ ไทโยว ด้วยการแสดงออกที่ประหลาดใจ
“ใช่ ขอโทษที ผมจะพูดออกมันออกมา
โปรดยกโทษให้กับสิ่งที่ผมจะพูดตอนนี้ด้วย”
ไทโยว โบกมือของเขาด้วยความหวาดกลัว
และมีใบหน้าของการขอโทษ
สำหรับพี่น้องที่มีพลังเทเลพาธี เขาคิดว่านี่มันเป็นหัวข้อที่น่าตื่นเต้นอย่างมาก
แต่นี่อาจจะเป็นเพียงแค่สิ่งที่เขาคิด อาจเป็นไปได้ว่าคนที่มีปัญหาในตัวเองไม่พบว่าหัวข้อนี่นั้นน่าสนใจเพียงเล็กน้อย
สำหรับฝาแฝด หรือ แฝดสามในทั่วไปนี้มีโอกาสมากที่จะอ่อนไหวเกี่ยวกับการพูดหัวข้อนี้
แต่แทนที่ ไทโยว รับกวนเธอและถามคำถามที่ละเอียดอ่อนนี้กับเธอ
ทันใดนั้น โคโตเนะก็ตะโกนออกมา และหยุดเคลื่อนไหว
เธอมีความแปลกใจอยู่บนใบหน้าเธอ และเมื่อ ไทโยว มองตามสายตาของเธอ ในสุดของทางเดินหญิงสาวยืนอยู่กับที่
และจ้องมองไปที่พวกเขา
“คุณคือ?.... เช้านี้..........”
มันเป็นร่างที่เขาจำได้ว่าเคยเห็นมาก่อนหน้านี้
คนที่เดินกับคาสึกิ เรือนร่างของสาวกับสไตล์โพนี่เทลสุดเพอร์เฟค
“เอ่อ....คุณคือ?---”
“นัตสึโนะ ไทโยว นาย ชอบฮายาคาว่าซังทั้งสามคนมากที่สุดใช่ไหม?”
ก่อนที่เขาจะได้พูดจบประโยค ไทโยว ก็ถูกขัดจังหวะโดยเด็กสาวไปก่อน
เธอก็ได้ทำการประกาศอันน่าตกใจนี้!
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น